Autor: Darek

Stefano robił kupę.
Wychodek, umieszczony w szczytowym miejscu kwatery głównej Dzikiego Zgonu był dla niego zarazem świątynią, miejscem, gdzie myśli mogą zostać ubrane w dające się wykrzyczeć na militarnej przemowie słowa, oraz miejscem, gdzie robi się kupę.
++++++Prawdę mówiąc, była to jedyna czynność fizjologiczna którą obecnie mógł wykonać, ponieważ z racji pewnego straszliwego przewinienia, pozbawiono go, przegniłej co prawda, ale bardzo istotnej części ciała.

Dziki Zgon cieszył się od setek lat nieposzlakowaną opinią organizacji, która wykonuje swoje zadanie z bezwzględną dokładnością. Podróżując na swoich dawno już umarłych, kościstych rumakach odwiedzali wszystkie zakątki świata, roznosząc plotki, choroby weneryczne i, od czasu do czasu, przesyłki konduktorskie, ale to zdarzyło się tylko kilka razy w czasach mocno uszczuplonego przez nałogowy alkoholizm członków Zgonu budżet.
++++++Jednak najważniejsze były plotki. Pieczołowicie pielęgnowane, gromadzone i roznoszone z nieustępliwością wjeżdżającego do ciasnego tunelu długiego i mokrego parowozu stanowiły o ich reputacji. Było to tym bardziej godne podziwu, że parowozów jeszcze wtedy nikt nie wynalazł. Natomiast to, że gdyby istniały, to na pewno wjeżdżałyby do ciasnych tuneli przewidział już wiele lat wcześniej niejaki Wejdźmin Odbywlasł swoim proroczym manuskrypcie zatytułowanym „Lista rzeczy prawdziwych i nieprawdziwych, ale zarazem długich i mokrych, które mogłoby się zmieścić w ciasnych tunelach, przepraszam ale się rozmarzyłem. Tom LXXVII.”

Za plotki ludzie ich szanowali. Podobno gdy szedł słuch, że nadciąga Dziki Zgon, dzieci malowały barwne laurki, zdobiły je wydzierankami i zostawiały na parapetach posypane cukrem pudrem i okruszkami, ażeby dzielni Jeźdźcy nie musieli podróżować o pustych żołądkach. Tej plotki jednak nie roznieśli, ponieważ nie została zatwierdzona jako wystarczająco wiarygodna; zwłaszcza, że ostatnim razem gdy najechali pewną małą wioskę, wyszedł od nich sołtys i zaproponował złożenie wszystkich dzieci, kobiet i starców, i właściwie wszystkich innych mieszkańców nie licząc Sołtysa, w krwawej ofierze, aby odjechali.
++++++Wtedy obyło się bez ofiar, bo zasadniczo zatrzymali się tylko na tortillę i jeden wyjątkowo podgniły jeździec musiał wysłać polecony, ale wiedzieli, że reputacja ich wyprzedza. Reputacja tych, którzy zawsze rozniosą to, co do nich dotrze i z którymi nie należy zadzierać.
++++++Tak było do momentu, kiedy kilka lat wcześniej, podczas jednego z rajdów napotkali na swojej drodze pewnego wejdźmina, z którym to Stefano dość zażyle się zaprzyjaźnił.
Wejdźmin był wyśmienitym źródłem wszelkiego rodzaju plotek, zwłaszcza, że łatwo było go zastać w stanie mocno wstawionym, a do tego zupełnie nie obrażał się za rozniesienie na niego np. syfilisu, ponieważ wejdźmini z racji swojej wejdźmińskiej natury byli na takie rzeczy odporni.
++++++Działał tu też prosty dobór naturalny. Zwyczajnie ci Członkowie Homo Moher, którzy takiej odporności nie posiadali już dawno zarazili się czymś i wymarli. Stefano wiedział o tym z pierwszej ręki, ponieważ sam, dawno, dawno temu, był jednym z nich. To była tajemnica. Bał się, że straci na autorytecie, jeśli ktoś kiedykolwiek skojarzy go z dziwnym zakonem mieszczącym się w Górach Różowych.
++++++
Wiele dekad wcześniej, jeszcze jako żyjący młodzieniec o imieniu Stefancjusz, wstąpił do Homo Moher, gdzie został przyjęty z otwartymi nogami i już jako swoje nowe wcielenie – Wejdźmin Sewalin wyruszył ochoczo w świat aby wykonywać wejdźmińskie zadania.

Niestety, los chciał, że w ciągu zaledwie szesnastu minut od początku swojej misji Sewalin złapał siedemdziesiąt dziewięć różnych chorób wenerycznych i wkrótce dokonał swego żywota leżąc w konwulsjach na łóżku w wiejskiej lecznicy usytuowanej w nieznanej nikomu miejscowości, która miała później znacząco się rozrosnąć i stać stolicą całego królestwa, od tej pory funkcjonując pod nową nazwą – Wyrżnijma.
++++++Wiejscy znachorzy debatowali później długo, czy bardziej do jego śmierci przyczyniły się liczne choroby, czy to, że spadł na niego czterdziestokilowy żyrandol, ale Sewalinowi nie robiło to już wtedy wielkiej różnicy.
Wiedział jedno – życie po własnym pogrzebie to już właściwie nie jest życie. Wstąpił zatem do Dzikiego Zgonu, o którym słyszał liczne plotki, że pozwala na realizację talentów każdemu, kto zna się na roznoszeniu, i radził tam sobie tak dobrze, że wkrótce wybrano go czołowym przywódcą. Kolejny raz zmienił imię – tym razem nazwał się Stefano, nie chcąc, by łączono go z jego dawnym życiem, ani z wejdźmińską przeszłością. To nowe imię wybrał na cześć swojego normalnego imienia, z czasów, kiedy nie był jeszcze ani Upiornym Jeźdźcem, ani wejdźminem.
++++++Głosownie na przywódcę nie miało nawet związku z jego osiągnięciami, ale zupełnym przypadkiem miał akurat wśród Jeźdźców najdłuższe Ko’Tas-u, co w starożytnym języku nieumarłych oznaczało tę część anatomii, która najbardziej świadczy o zdolnościach przywódczych wśród każdej organizacji, która zajmuje się czymkolwiek.
Przez setki lat Dziki Zgon pod rządami Stefano osiągał same sukcesy. Było tak do momentu kiedy na ich drodze stanął wspomniany wcześniej wejdźmin, a towarzyszył mu wyjątkowo dziwny poeta i niezwykle podejrzliwy krasnolud.
Gejralt faktycznie dysponował nowymi i świeżymi plotkami na każdą okazję, ale zafascynowany nim Stefano zupełnie opuścił gardę i zignorował zasady panujące w Zgonie – a w efekcie rozniesione zostały plotki, które wejdźmin zwyczajnie wymyślił, albo wyssał z palca. Prawdopodobnie Mlaskrowi. I prawdopodobnie nie z palca.
++++++Musiał więc Stefano stanąć przed sądem polowym złożonym z komisji pewnych wysoko postawionych w upiornym świecie indywiduów, kilku przedstawicieli Urzędu Skarbowego i jednej gadającej ryby w podstawionym na szybko akwarium. Trybunał prędko wydał wyrok, zwłaszcza, że wszystkim bardzo się spieszyło, z uwagi na zapowiadaną od tygodni promocję w pobliskim lumpeksie, a w efekcie, choć co prawda pozwolono mu pozostać na stanowisku przywódcy, w ramach kary musiał stracić Ko’Tas-u.

A wejdźmini, nawet byli, i nawet nieżywi, są bardzo przywiązani do swojego Ko’Tas-u. Zemsta musiała być straszliwa.
Gejralt miał stracić wszystko – swoje moce, przyjaciół i sens życia, a kiedy zostałby już zupełnie sam i popadł w rozpacz, przyszłaby pora i na niego. Wtedy Stefano dokonałby ostatecznego dzieła – wcieliłby Gejralta do Zgonu (uprzednio sprawdziwszy za pomocą suwmiarki czy czasem bardziej od niego nie nadaje się na przywódcę). Większa część planu już się dokonała. Teraz była już prawie pora na wielkie zakończenie. Do pojmania pozostał im jeszcze tylko ów dziwny poeta, który zawsze towarzyszył Gejraltowi, a wtedy samotny i opuszczony wejdźmin złamałby się jak trzcina cukrowa na… to znaczy, jak piórko, które… No cóż. Stefano nigdy nie był zbyt dobry w poetyckich porównaniach.

Poza tym, w drzwi wychodka właśnie ktoś zapukał.

++++++– Ee… zajęte – krzyknął wyrwany z zamyślenia przywódca.
++++++– Ale szefieee – odpowiedział głos zza drzwi. – Ja naprawdę muszę…
Przywódca dzikiego Zgonu westchnął przeciągle i zapiął swoje mocno już nieświeże po kilkuset latach nieprania bryczesy. Przez te wszystkie dywagacje misję odwiedzenia toalety zmuszony był uznać za zakończoną niepowodzeniem.
Przejechał kościotrupią ręką po czaszce, jakby poprawiał dawno już nieistniejące włosy, wziął głęboki oddech i otworzył drzwi.
++++++– Szeregowy! – wrzasnął na trzymającego się za brzuch zielonego, podgniłego trupa. – To jest wychodek wyłącznie DLA DOWÓDCY!
++++++– Ale ja jestem tu nowy…
++++++– To mnie nie interesuje! A zresztą, nieważne. Mam ważniejsze rzeczy na czaszce! A ty znajdziesz sobie inny…
++++++– Już nie trzeba.
++++++– Co?
++++++– Już nie trzeba – odparł podgniły z widoczną ulgą na twarzy. – Przepraszam, szefie.
Stefano lekko zatkało, więc patrzył tylko jak szeregowy oddala się kołysząc bioderkami. Coś go w tym zastanowiło.
++++++– Szeregowy!
++++++– Eee?
++++++– Mówiłeś, że jesteś nowy. Jak się nazywasz i kim byłeś wcześniej?
++++++– No, szefie, nazywam się Rafał…
++++++– Nie ściemniać! Nie ma takiego imienia.
++++++– No dobra… to znaczy, tak jest – odpowiedział domniemany Rafał po dłuższej chwili, wyraźnie zafrasowany. – Nie chciałem się przyznawać, bo takie tam, i teraz jeszcze ta afera z wejdźminami i fałszywymi plotkami… ale nie miałem nawet czasu wymyślić dobrej wymówki. Nazywałem się Siezmieścin, no i rozumie szef, wcześniej tak jakby… no sam byłem wejdźminem. Wstyd się przyznać, ale zabiły mnie chyba te wszystkie rzeczy, co człowieka nachodzą jak się dużo no, ten tego…
++++++Stefano przestał słuchać. Jego umysł wszedł na wysokie obroty. Stanęło mu przed oczami kilka firmowych imprez i to, że w Zgonie dominowała zasadniczo tylko jedna płeć.
++++++– Spocznij! – krzyknął do szeregowego i pobiegł schodami na balkon wychodzący na główny dziedziniec kwatery głównej.
Szeregowy nie poruszył się w widoczny sposób, z wyjątkiem lekkiego spojrzenia w dół.
++++++– Już – zamrugał.

Na schodach Stefano wpadł na Januszszo, Jeźdźca, który był niewiele tylko młodszy stażem w Zgonie od niego samego.
Januszszo składał się praktycznie wyłącznie z obżartych przez robaki kości.
++++++– Stać!
++++++– NO? – odpowiedział Januszszo, głębokim tonem właściwym tym Jeźdzcom, którzy utracili już jakiekolwiek resztki ciała i musieli posługiwać się magicznym głosem. – SZEFIE, BŁAGAM. IDĘ KUPĘ.
++++++– Co? Ale wychodek dla… Nieważne! Mów kim byłeś wcześniej!
++++++– WCZEŚNIEJ?
++++++– No, zanim umarłeś!
++++++– NIECH POMYŚLĘ. A TAK. NAZYWAŁEM SIĘ WYSSAMIN I…

Stefano dalej nie słuchał. Biegł już dalej. Po drodze przemknęła mu jakaś myśl o zaskakującym przypadku że akurat dwóch towarzyszy zmierzało do tego samego wychodka, do którego normalnie nikt nie chodzi. Zupełnie, jakby się umówili…
++++++Kiedy stanął na mównicy ogarnął wzorkiem przechadzających się w ogromnej sali jeźdźców zajętych własnymi sprawami. Były wśród nich zarówno kościotrupy, jak i zwłoki w różnym stadium rozkładu, a także półprzezroczyste zjawy i upiory. Atmosfera panowała przyjazna. Ktoś dyskutował o niuansach refrakcji świetlnej w półprzezroczystych cieczach. Ktoś inny dłubał sobie patykiem w zadku.
++++++– Halo! – głos Stefano zwrócił uwagę Zgonu. – Wszyscy patrzeć na mnie. Odpowiadać prawdę, bo za kłamstwo kara będzie straszliwa!
++++++Wskazał palcem stojącego najbliżej zgnilca.
++++++– Jak nazywałeś się za życia?
Zgnilec chciał jakby powiedzieć coś innego, ale w końcu spuścił wzrok i odpowiedział.
++++++– Ciupcissan.

++++++Teraz przyszedł czas na zjawę w długiej szacie, która przewróciła oczodołami i wydała teatralne jęknięcie.
++++++– Ee… – odparł upiór. – Co ja tam będę ukrywał, że moje prawdziwe imię to Ciągnimin.
Stefano miał już wskazać następną ofiarę, kiedy spod szaty upiora, na wysokości pasa, wychynęła jakaś trupia głowa i też spuściła wzrok.
++++++– Liżechun – powiedziała głowa.
Stefano potrząsnął głową, i zamknąłby oczy, gdyby je miał.
++++++– Jak nazywał się twój koń? – zagadnął dla pewności, ale ze zrezygnowaniem do opierającego się o filar szkieletu.
++++++– NIECH POMYŚLĘ. SUTKA.
++++++– Czy jest tu w ogóle ktoś, kto wcześniej nie był wejdźminem? – zagrzmiał Stefano.
Zapadła cisza.
++++++Naczelny Przywódca z otwartą szczęką i nie do końca wiedział, jak zinterpretować te wszystkie lata…
++++++– Wracają! – przerwał mu trup stojący gdzieś na końcu tłumu.

Chwilę później na dziedzińcu wylądowały dwa trupie konie, a więzień ich jeźdźców został przywleczony przed oblicze Stefano. Na głowę miał narzucony czarny wór.

*****
++++++– HA! – krzyknął Stefano. – Przedostatni element mojego planu!
Dwaj jeźdźcy spojrzeli po sobie, a jeden z nich przełknął coś, co miał zamiast śliny.
Stefano poznał po ich minach, że coś jest nie tak.
++++++– Co jest z wami? No? – wycedził. – Porwaliście tego całego Mlaskra, i wam, całkowicie przypadkowo, umarł, tak?
Nie doczekał się odpowiedzi.
++++++– Nieważne, może se być nieżywy! Dopóki, zgodnie z planem, wejdźmina zeżre samotność i pustka zanim się za niego wezmę, he, he, to nie ma wielkiego znaczenia. Bo w przeciwnym wypadku to on by mnie raczej, he he…
Jednemu z przybyłych jeźdźców udało się mieć skrajnie żałosną minę, mimo, że na jego twarzy malowała się tylko wysuszona kość. Ten drugi pociągnął kaptur, odsłaniając oblicze więźnia.
++++++– O kurwa – zdołał wydusić dowódca.

Zdechnięty koń pokonywał przestworza.
Dosiadała go szkaradna postać, a za nią siedział krasnolud.
++++++– BOISZ SIĘ? – powiedziała postać.
++++++– Niezbyt.
++++++– WIEDZ, ŻE WYŚPIEWASZ NAM WSZYSTKO.
++++++– Na przykład co? – krasnolud w głębi duszy cieszył się, że Junior został na dole.
++++++– WSZYSTKO. CHCESZ ZACZĄĆ SIĘ BAĆ?
++++++– Bandy wychudzonych kościodupców co im zgniłe galoty z zadków spadają?
++++++– INACZEJ BĘDZIESZ GADAŁ, JAK ZAMKNIEMY CIĘ W CELI PEŁNEJ LASODYMACZY.
++++++– To by nie był pierwszy raz – westchnął krasnolud. – Ani chyba nawet drugi… Ani trzeci. Cholera, Gejralt…
++++++– TO NAJLŻEJSZA Z TORTUR! POTEM ZACZARUJEMY CIĘ TAK, ŻE KAŻDA SEKUNDA BĘDZIE CIĄGNĘŁA SIĘ DLA CIEBIE GODZINAMI.
Krasnolud przypomniał sobie kilka okazji, kiedy wypił eliksir Ja Pierdolę i, na przykład, spędził kilkaset lat na kontemplacji liścia, który spadał przed nim na ziemię. Wzdrygnął się , ale zaraz przed oczami stanął mu obraz, jak prawie urwał Gejraltowi głowę kiedy w końcu efekty ustąpiły, i to go rozśmieszyło.
++++++– TO NIE JEST ŚMIESZNE.

***

++++++– Cycki. Cycki – mruczał pod nosem Zołman, stojąc pod lasem i przerzucając obrazki w Dyrdynetce. – Cycki… Eh. A w rzyć niech się to wszystko kopnie.
Krasnolud, który w normalnych okolicznościach byłby zachwycony prezentem, teraz pomyślał, że nawet zmieniające się panienki w pełnym 3D i 127 megadyrdypikselach jakoś nie poprawiają mu humoru.
Teraz było inaczej, niż zawsze. Kiedyś nawet najgorsza kupa kompostu, w jaką się wpakowali, na końcu okazywała się czymś błahym. W najlepszym wypadku w ogóle nie było się czym martwić, a w najgorszym, wejdźmin musiał dość intensywnie unikać Zołmana i jego topora przez dzień dwa, góra trzy miesiące. I potem znowu było śmiesznie.
Teraz w powietrzu wisiało coś nowego, coś, czego nie doświadczyli jeszcze nigdy – bezradność. Miał wrażenie, że każda góra, którą pokonywali odsłaniała za sobą jeszcze większą i bardziej stromą. A na horyzoncie wciąż majaczył najbardziej złowrogi ze szczytów; do tego spowity tą dziwną, śmierdzącą mgłą tajemnicy. W ogóle nie wiedzieli, co robić.
++++++– Asz, kurwa – westchnął ponownie krasnolud i znów zaczął przerzucać obrazki. – Cycki, cycki, zgniły demoniczny kościotrup z zardzewiałą szablą…
Odniósł wrażenie, że jeden z obrazków w Dyrdynetce nie pasuje do pozostałych. Odjął ją więc od twarzy, tylko po to, żeby przekonać się że urządzenie się zepsuło, a głównym powodem tego stanu rzeczy było to, że została przecięta zardzewiałą szablą przez zgniłego, demonicznego kościotrupa, który stał przed nim.
Z kawałka Dyrdynetki, który leżał na ziemi, wygramoliło się kilka maleńkich, skąpo ubranych panienek, które zafuczywszy coś niecenzuralnego, pootrzepywały się z kurzu i z obrażonymi minami odeszły, jedna za drugą. Dało się jeszcze słyszeć jak ta najbardziej roznegliżowana piszczy coś na temat związków zawodowych.
Wiedział, że uciekać nie ma po co. Nie spuścił wzroku z kościotrupa, ale kątem oka dostrzegał, że wszystko w odległości większej niż kilka metrów od niego było zamazane i mieniło się brzydkimi odcieniami czerni z domieszką koloru sraczkowatego. W grę musiały zatem wchodzić czary. Na szczęście Junior został z Gejraltem i Mlaskrem.

***

++++++– NO TO… NAPOIMY CIĘ TAKIMI MIKSTURAMI, ŻE NIE BĘDZIESZ WIEDZIAŁ CO JEST PRAWDZIWE.
++++++– Jak wtedy, co ganiałem gadające krowy po jakichś jaskiniach, a potem obudziłem się w ostatniej chwili, zanim Gejralt zdążył uratować mnie metodą usta-usta?
++++++– TO… MUSIAŁ BYĆ DOBRY TOWAR.
++++++– A żebyś, he he, wiedział. Więc lepiej żebyście mieli coś mocniejszego.
++++++– MAMY ZNACZNIE GORSZE RZECZY. TYLKO POCZEKAJ.

***

++++++– KRASNOLUD ZOŁMAN – wycharczał kościotrup i odczekał chwilę, ale nie doczekał się potwierdzenia. – NIE MASZ DOKĄD UCIEC.
++++++– Nie zamierzam – odparł krasnolud, który nie łudził się, że intruz tylko chciałby, aby dopisał mu się do pamiętniczka. – Ale powiem ci jedno. Pewnie i tak nie mam szans, bo jesteś magiczny, i i tak już nie żyjesz, ale dla zabawy porąbię cię na kawałki. Ty chuju.
++++++– NIE, NIE MASZ SZANS. TWOJA BROŃ NIE MOŻE MNIE NAWET DRASNĄĆ, ALBOWIEM JESTEM Z INNEGO ŚWIATA. KAŻDA STAL PRZEJDZIE PRZEZE MNIE NIEJAKOŻ MGŁA PRZEZ… AŁA! FŻY GLLYT MR!!!
Demoniczny szkielet przekonał się, że trudno się mówi z płaską głową. Zołman przywalił mu w nią chwilę wcześniej toporem wpłask.
++++++– To nie jest stal. Wykuli mi to w Homo Moher – poinformował i zdzielił ponownie, tym razem wbijając kosciotrupa po kostki w ziemię – Ten metal nazywa się Ko’ń, i nie wolno pytać skąd oni go biorą. – Znów uderzył. – Ale jestem pewien, że tamtejsi kowale potrafią walić go całymi miesiącami. – A masz!
– HGLLL BLLBL! – maszkara spróbowała bronić się szablą, ale na darmo bo, po pierwsze, nawet magiczna, zardziewiała szabla nie bardzo może się równać z Homomoherskim orężem, a po drugie dlatego, że szabla owa, razem z przegniłą, kościotrupią ręką, leżała już kilka metrów dalej.
++++++– A czary jakie tam odprawiają – mówił dalej krasnolud, waląc obuchem toporu w czaszkę drugiego kościotrupa, który pojawił się za jego plecami. – To by zawstydziły nawet te wasze chędożone przegnite ryje!
Zwinny ruch ostrzem na niskiej wysokości podciął nogi kolejnym dwóm, nieco tylko mniej zgniłym napastnikom, którzy natychmiast wyparowali pozostawiając za sobą kłęby czarnego dymu.
Zołman zorientował się, że nikt więcej go nie atakuje. Rozejrzał się. Wokół niego, na krawędzi mgły, stały dziesiątki mniej lub bardziej przegniłych osobników wpatrując się w niego świdrującymi światełkami w miejscach oczodołów. Bali się podejść.
++++++– TEN GEJ JEST INNY – powiedział w końcu jeden. – TEN SIĘ BRONI.
++++++– Nie jestem gejem! – odwarknął krasnolud. – Ale jak chcesz to ci wsadzę – dodał, spoglądając na topór.
– PÓJDZIESZ Z NAMI.
++++++– Pójdziecie to wy, i to się chędożyć! Dziki, kurwa, Zgon, prawda? To przez was wszyscy znikają?
++++++– TAK. TY TEŻ TERAZ ZNIKNIESZ. PÓJDZIESZ Z NAMI.
++++++– Śmiało, zaprowadźcie mnie za rączkę!
Szkielet, który wcześniej mówił, na te słowa zrobił krok, ale cofnął się, gdy Zołman spojrzeniem dał mu do zrozumienia, że wspomniane zaprowadzanie będzie miało coś wspólnego z utratą rąk, nóg, głowy, torsu i zdolności komunikacji.

++++++– NO WEŹ.

***
Przelatywali właśnie nad kłębiastą chmurą, której kształt z pewnością przypadłby do gustu Gejraltowi.
++++++– NIE BOISZ SIĘ, BO NIE WIESZ, ŻE W RAMACH NASTĘPNEJ TORTURY BĘDZIESZ MUSIAŁ PRZEBYWAĆ Z DWOMA STUKNIĘTYMI GEJAMI PRZEZ DWADZIEŚCIA CZTERY GODZINY NA DOBĘ DO ODWOŁANIA!
++++++– Tak, tak – Zołman przeciągle ziewnął, bo nagle uświadomił sobie, że od dawna porządnie się nie wyspał. A przemierzający niebo, demoniczny koń koniec końców dość usypiająco nim kołysał.

***

Nie było ucieczki. Ale jeśli spróbowaliby wziąć go siłą, to, był tego pewien, byłoby im potem potrzebne bardzo dużo taśmy klejącej. Bardzo, bardzo dużo. Impas przerwał dopiero po dłuższej chwili jeden z maszkaronów stojących gdzieś za nim.
++++++– CO TO JEST?
++++++– CO?
++++++– TO NA JEGO PLECACH?
++++++– CHYBA POKROWIEC NA ORZECHY – zgadywał inny.
Zołman zaklął w myślach.
++++++– HUŚTAWKA.
++++++– LAMA.
++++++– NIE – uciął dyskusję szkielet w potłuczonych okularach, z którego czaszki zwisała długa, wypłowiała broda. – TO JEST NOSIDEŁKO.
++++++– NA ŻWIR?
++++++– NA DZIECKO.
++++++– CZY ON MA DZIECKO?
++++++– GDZIE JEST DZIECKO?
Nie było rady. Nie było czasu nawet się zastanawiać. Rzucił topór na ziemię.
++++++– Dobra, cholera. Róbcie ze mną co chcecie. No już, kurwa, bo wiecznie czekał nie będę! No?
Kościotrupy zamarły, jakby niepewne co zrobić, ale kiedy wyglądało już na to, że krasnolud naprawdę nie zamierza się bronić, jak za dotknięciem czarodziejskiej pałki Dyrdymała, wszystkie wyparowały, a na ich miejsce pojawił się jeden, znacznie bardziej obrzydliwy. Siedział na czarnym koniu, który zdechł bardzo, bardzo dawno temu.
++++++– WSIADAJ.

***

++++++– ZAMIENIMY CIĘ W DŻDŻOWNICĘ! RZUCIMY CIĘ ZGWAŁTOWI! SPRAWIMY, ŻE BĘDZIESZ MÓGŁ MYŚLEĆ TYLKO O RODZYNKACH! ZAWIESIMY CIĘ NAD JAMĄ PEŁNĄ MACKO-WĘŻO-OBMACO-LUDO-LIZÓW!

Krasnolud odhaczał coś w głowie, za każdym razem przypominając sobie coś i potwierdzającego przytakując.
Jego porywacz uniósłby brwi, gdyby je miał. Jego pęknięta szczeka pozostała przez chwile otwarta, jakby zabrakło mu słów.
++++++– NO, JAK…? – zaczął, po czym otrząsnął się.
Wyjął coś małego zza zgniłej pazuchy i przyłożył sobie do czaszki.
++++++– HALO? STEFANO? JEDNEGO CHCIAŁBYM ZWRÓCIĆ TAM SKĄD GO WZIĘLIŚMY. BO SIĘ NIE NADAJE I JEST DENERWUJĄCY. I SIĘ NIE BOI. NIE, NICZEGO. POCZEKAJ, SPRÓBUJĘ.
Odwrócił czaszkę w stronę Zołmana.
++++++– UKĄSI CIĘ BIEDŁONKA?
Krasnolud pomocnie pokiwał głową, pokazując że i to doświadczenie w ogóle nie jest mu obce.
++++++– TEŻ NIE. NAPRAWDĘ? NO TRUDNO.
Kościotrup schował gadżet i zmarkotniał. Przez resztę podróży już się nie odezwał.

++++++– Dzban należący pierwotnie do pierwszego władcy tych ziem! Sześcsetletni antyk! Nówka sztuka, nie śmigany! Cena wywoławcza, 50 koron! – zakrzyknął jegomość ubrany w nieskazitelny surdut, który ze smakiem uszyto w kolorach reprezentacyjnych Wyrżnijmy. – Nie widzę chętnych! O, pani w trzecim rzędzie, 50 koron, kto da więcej?
Gdzieś z tłumu zaczęła wysuwać się ręka, ale ktoś siedzący obok jej posiadacza szybko wciągnął ją z powrotem.
++++++– Mlaskierku, to nie jest nam potrzebne – powiedział Gejralt do ucha poety. Poeta pokiwał głową ze zrozumieniem.
++++++– Sprzedane za 150 koron! – ogłosił aukcjoner kiwając głową w stronę kogoś z publiczności. – Następny przedmiot! Najprawdziwsza relikwia, nos Świętego Pryncy-Pałka, który przez siedemdziesiąt dni i nocy trzymał głowę we własnym zadku i w ten sposób osiągnął szczyt religijnego oświecenia! Trzy sztuki w cenie jednej! Pan w czwartym rzędzie…
++++++– Gejralt – szepnął do Wejdźmina Zołman, łapiąc jednocześnie za rękę Mlaskra, który najwyraźniej zamierzał podbić ofertę. – Jesteś pewien, że…
++++++– Sprzedane za 200 koron, pan w cylindrze nie będzie żałował! – aukcjoner mówił tak szybko, że to, że wszyscy go rozumieli musiało budzić podziw. – A teraz hit dnia!
Jegomość zrobił wykalkulowaną pauzę, podczas której jeden z pomagających parobków wciągnął na podest uwiązanego na sznurku psa. Był to nienajmłodszy już, umorusany kundel, który starał się zapierać nogami, a jednocześnie wydrapać kilka pcheł ze swojego grzbietu.
++++++– Hit dnia! – zakrzyknął ponownie prowadzący. – Oto najprawdziwszy cud natury! Stworzony kiedyś przez starożytnego Dżina, przed wami… Dżi-Pi-Es! Dżi-Pies! Nikt nie wie skąd się wziął, ale poprzedni właśc… to znaczy, legenda, mówi, że to zaczarowane zwierzę potrafi nieomylnie i bez zastanowienia wskazać drogę do dowolnego celu! Tak! I do tego… mówi ludzkim głosem! Wystarczy go zapytać!
Aukcjoner spojrzał na wypłowiałego Dżi-Piesa, który odbywał właśnie intensywną toaletę własnych narządów płciowych.
++++++– Cena wywoławcza! – nie stracił animuszu. Ee… – Dwie korony!
++++++– … zrozumiałeś coś z tego, co mówiła ta chędożona Pani Wodospadu? – dokończył krasnolud. – Bo ja tam, he, he – Mlaskier, nie – nie za bardzo słuchałem. – Krasnolud mówił przyciszonym głosem, bo w specjalnie przystosowanym, krasnoludzkim, skórzanym pokrowcu na topór, na jego kolanach, spał sobie smacznie Junior.
++++++Wejdźmin podrapał się po podbródku.
++++++– Czuję, że to wszystko gdzieś się łączy – powiedział. Swoją drogą bardzo ładne różowiutkie nosidełko na Juniorka, w koroneczki. Ale wracając do tematu, to wciąż nie mogę sprecyzować…
++++++– Nie ważne, patrz! – przerwał mu Zołman.
++++++Dżi-Pies najwyraźniej nie okazał się hitem aukcji, bo parobek, który sprowadził go właśnie z powrotem po schodkach teraz przywiązywał sznurek do wbitego w ziemię palika. Aukcjoner trzymał w wyciągniętej ręce coś, czego nie dało się pomylić z niczym innym. Był to, zawieszony na łańcuszku, srebrny medalion z wygrawerowanym na środku serduszkiem.
++++++– …miński medalion! – krzyknął. – Należał kiedyś do pewnego wejdźmina, Ge… Gie… niewyraźnie tu napisali, Gieranta, którego stado wściekłych Dymonów rozszarpało na strzępy na moich własnych oczach! Gwarantuję, że wejdźmin ów dotykał go tylko w rękawiczkach! Cena wywoławcza, 500 koron!
++++++– Jednak to prawda – powiedział Gejralt, którego nagle opuścił ponury nastrój. Podniósł rękę.
++++++– Poczekaj – szepnął Zołman. – Nie mamy pewności czy jest prawdziwy! I czy jest twój!
++++++– Ja mam. Czuję, że gdy odzyskam medalion, wszystko będzie takie jak kiedyś.
++++++– Normalne?
++++++– Łatwe. Zwłaszcza młodzieńcy.
++++++– Ech.

++++++– Sześcset koron! – ogłosił aukcjoner. – Pani w trzecim rzędzie!
++++++Gejralt obejrzał się na staruszkę, która skinęła przyjaźnie w jego stronę głową. Potem podniósł rękę.
++++++– Siedemset koron, srebrnowłosy pan w pierwszym rzędzie! – podekscytował się ten w surducie.
++++++Staruszka nie dała za wygraną.
++++++– Osiemset koron, pani w… dziewięćset koron! Srebrnowł… Tysiąc koron! Pani…
++++++– Nie mogę tak – westchnął wejdźmin. – To jakaś miła staruszka.
++++++– Co ty opowiadasz? – zestrofował go Zołman. – Przecież powiedziałeś, że musisz mieć ten medalion!
++++++– Tak, ale załatwimy to inaczej.
++++++– Sprzedane pani w trzecim rzędzie za tysiąc koron! – padło z ambony.

++++++Staruszka była garbata i miała tak pomarszczone oczy, że w ogóle nie było ich widać. Mimo to, zdaniem wejdźmina, budziła sympatię.
++++++– Droga Pani – powiedział. – Czy byłaby pani skłonna rozważyć oddanie mi nabytego wcześniej medalionu z serduszkiem? W zamian mogę zaoferować szeroki wachlarz wejdźmińskich usług…
++++++– Jaki miły chłopiec – wypiszczała staruszka. – Chce ciasteczko?
++++++– …polegających na rozwiązywaniu problemów, głównie z potworami.
++++++– Chłopiec ciasteczko chce?
++++++– Właściwie to trochę mi się spieszy z tym medalionem…
++++++– Ciasteczko… CHCE?
++++++– Ech. No dobrze, zjem ciasteczko, ale później porozmawiamy o medalionie?
++++++– Ma ciasteczko.

++++++Wejdźmin przewrócił oczami i wziął od babuni okrągłe ciastko ozdobione kulkami z czekolady. Staruszka wpatrywała się w niego szparkami oczu i uśmiechała zachęcająco. Kiedy je ugryzł, natychmiast stracił kontakt z rzeczywistością.
++++++

++++++– Mlaskier. To jest zwykły pies – powiedział Zołman do poety, którego radość nie znała końca, ponieważ z absolutnego braku chętnych aukcjoner zgodził się odsprzedać mu Dżi-Piesa za kilka szyszek i pokazanie jak robi fikołka.
++++++– Mylisz się, kochany – odparł Mlaskier przemądrzale zadzierając nos. – On wie, gdzie jest WSZYSTKO. Patrz. – Piesku, gdzie jest drzewo? – zwrócił się do kundla który od jakiegoś czasu leniwie patrzył na rosnącą nieopodal sosnę.
++++++Poeta wbił w Zołmana znaczące spojrzenie. Ten tylko westchnął.
++++++– No dobrze. A pomyślałeś, co teraz zamierzasz z nim zrobić? Chyba nie sądzisz, że go zatrzymamy?
++++++– Zołmanku, nie mów tak, bo będzie mu przykro.
++++++– TO JEST PIES – krasnolud podniósł głos, ale od razu odwrócił głowę, żeby posłuchać czy przypadkiem nie obudził kimającego w nosidełku na plecach Juniora.
++++++Jego uszu dobiegło tylko ciche pochrapywanie, ale krasnolud zaniepokoiło coś innego.
++++++– Mlaskier, nie widzę nigdzie Gejralta! Ani tamtej staruszki… No i co, może ten twój, cholera, Dżi-Pies wie gdzie poszedł?

++++++Nieopodal, z drzewa, które obserwował kundel, zsunęła się kępa czarnej sierści. Dżi-Pies najeżył grzbiet i wiódł za nią oczami. Kiedy kot znalazł się na ziemi, też go zauważył, zesztywniał, i przygotował się do ucieczki.
++++++– No pewnie, że tak – stwierdził oczywistość Mlaskier. – Proszę bardzo. Dżi-Piesie, zaprowadź nas do Gejraltusia.
++++++HAŁHAŁHAŁHAŁHAŁ!!! – zaszczekał kundel i puścił się w pogoń za kotem, ciągnąc za sobą Mlaskra, który w ostatniej chwili zdążył złapać sznurek.
++++++– Zołmanku, za nami! – krzyknął poeta ledwo nadążając z przebieraniem nogami w ślad za pędzącym psem. – On WIE!
++++++– Nosz kurwa – burknął krasnolud i pobiegł.

++++++Gejralta obudził potworny ból głowy. Przez chwilę nie mógł nawet otworzyć oczu, a kiedy w końcu mu się udało, uznał sytuację za interesującą.
++++++On sam przywiązany był do postawionego na sztorc drewnianego stołu. To nie była dla niego pierwszyzna – bywał już przywiązywany, co nierzadko miało miejsce na różnego rodzaju stołach, a i stawianie na sztorc nie było mu obce. Niepokój budziły za to wysadzane czaszkami, czarne ściany oraz pokaźnych rozmiarów kocioł znajdujący się na wprost niego.
++++++Przy kotle stała staruszka, którą poznał wcześniej na aukcji; teraz jednak miała na sobie czarną togę i spiczasty kapelusz, który mógłby pochodzić z pokaźnej kolekcji czarodzieja Dyrdymała, gdyby nie frędzelki z kości zwisające wokół krawędzi ronda. Staruszka kijem mieszała substancję o zapachu wolno gotującego się mięsa.
Druga wiedźma, bo Gejralt nie łudził już się, że został tu zaproszony na degustację cynamonowych ludków i mleczka, stała nieco dalej, w cieniu. Strój miała podobny, ale jej twarz zdradzała, że była nieco młodsza, nieco grubsza, i dużo brzydsza od tej, która go sprowadziła.
++++++– Zofio, masz? – zaskrzeczała ta druga.
++++++– Mam – odpowiedziała Zofia. – Hihihihihi! Mam coś znacznie lepszego!
++++++Ta druga spostrzegła właśnie Gejralta i zasapała z zachwytem.
++++++Przydreptała przyjrzeć mu się z bliska.
++++++– Miało być coś wejdźmińskiego, a tu jest cały, najprawdziwszy wejdźmin!
++++++– Ha! – dumnie podniosła głowę Zofia.
++++++– Jak to zrobiłaś?
++++++– Dałam mu, łii hihihiihi, ciasteczko, Gryzeldo! Ciasteczko z Wieszczem! To znaczy, z wiesz czym!
++++++– Łaa hahahaha!
++++++
++++++Gejraltowi zrobiło się niewygodnie w pupę.
++++++– Drogie panie – powiedział odchrząknąwszy. – Czy mógłbym wiedzieć, czemu zawdzięczam to niespodziewane, acz intrygujące zaproszenie? Ja najbardziej to jestem zainteresowany tym medalionem, co go…
++++++– Umi mówić! – zadrwiła Gryzelda. – Słuchaj no, składniku jeden, za chwilę zostaniesz złożony w ofierze na ołtarzu starożytnego boga śmierci, Khu-Thu-Sru-Lu! Więc lepiej zmów modlitwy!
++++++– Hm – zastanowił się wejdźmin. – Prawdę mówiąc, to nigdy nie słyszałem o takim bogu. A ten magiczny wywar to zaczyna pachnieć mi coraz bardziej jak ogórkowa.
++++++– Zawrzyj gębę, pomiocie! – odpowiedziała Gryzelda, lekko zbita z tropu. – Niech no tylko wróci Gertruda! Wtedy zostaniesz przerobiony na starożytny artefakt siejący śmierć i zniszczenie!
++++++– I śmierć! – dodała Zofia.
++++++– Już była – wtrącił wejdźmin. – I przed chwilą mówiłyście, że…

++++++Nie skończył, bo gdzieś za nim zaskrzypiały drzwi. Cienie na podłodze wskazywały, że coś weszło do pomieszczenia.
++++++– Gertruda! – Zofia i Gryzelda zakrzyknęły razem.
++++++– Więc wciąż nie udało jej się znaleźć sposobu, by przestać być kotem – zafrasowała się ta pierwsza. – No nic! Rytułał czas zacząć! Gryzeldo, zamknij drzwi!

++++++Zamiary Gryzeldy udaremniła seria niespodziewanych wydarzeń.
++++++Najpierw do pomieszczenia wpadł pies. Na jego widok zaskoczony kot zaskrzeczał i jednym susem wskoczył na żyrandol. Kundel, który go gonił, usiadł na podłodze pod spodem i warczał.
++++++Następnie pojawiło się dwóch jegomości, jeden krasnolud i jeden… trudno powiedzieć co, z których pierwszy wyglądał na zupełnie zdezorientowanego a na twarzy drugiego malowało się uczucie dumy, którym może promieniować ktoś, kto od samego początku miał rację.
++++++Następnie weszła tęga pani o tłustych włosach ubrana w fartuch i szpitalny czepek.
++++++– Zofia i Gryzelda! Co tu się dzieje?! – wrzasnęła nowoprzybyła.
++++++Zołman i Mlaskier spojrzeli na nią, a po chwili dołączył do nich Gejralt, który z racji swoich gabarytów potrafił, jak zwykle, po prostu wyjąć ręce z więzów.
++++++– ZNOWU to zrobiłyście? Już nie mam do was sił. Ściągać to, i to już! A ty sio! – krzyknęła na kota, który, bacznie obserwowany przez Dżi-Piesa, ulotnił się przez drzwi.
++++++– Tak, pani Alinko – dwie „czarownice” spuściły głowy i pospiesznie jęły ściągać ze ścian rozwieszone tam czarne szmaty z nabazgranymi wizerunkami czaszek. Po chwili dało się zauważyć, że pod spodem pomieszczenie miało kolor biały, a w jednym kącie wisiała tabliczka z napisem “Dom Spokojnej Starości Pani Wąs – pokój 16”.
++++++– Przepraszam najmocniej – zwróciła się do trójki towarzyszy pani Alinka. – Nie mają tu wielu rozrywek, więc wystarczy spuścić je na chwilę z oka, i już wymykają się i kombinują. Ostatnio próbowały obrabować dyliżans, i do dzisiaj nie wiem, skąd wzięły łuki i pióropusze. Dobrze, że chociaż zupa na obiad będzie.
++++++– Nic się nie stało – podrapał się po głowie Gejralt. – Mam tylko jedną prośbę.
++++++– Tak?
++++++– Chciałbym zabrać ze sobą ten medalion, który leży na stole.

++++++– To było dziwne – stwierdził Zołman, już na zewnątrz wciśnętego miedzy dwie kamienice budynku o niebieskich drzwiach.
++++++– Najważniejsze, że mam mój medalion – powiedział wejdźmin. – Prawda, Mlaskierku?

Mlaskier nie odpowiedział, bo odwiązywał właśnie sznurek od obroży Dżi-Piesa, którego postanowił wypuścić “na wolność”, bo “spełnił swoje zadanie doskonale i w stu procentach”. Kiedy zwierzę poczuło, że nie jest już uwiązane, jakby ożyło.
Pies zamerdał ogonem, podskoczył i jął węszyć coś na zakurzonym bruku.
– Mądra decyzja – pochwalił poetę Wejdźmin. – Tam, dokąd zmierzamy, może być zbyt niebezpiecznie dla takich małych piesków. Chociaż wciąż nie wiem, gdzie to jest…

++++++– Jeśli mogę się wtrącić – powiedział pies, dając popis nieskazitelnej dykcji. – Ja wiem gdzie. Musicie odnaleźć ogień, którego poświata spowija was już od dawna. Idźcie za dymem wydarzeń, ale w przeciwnym kierunku.
Zołman zemdlał.
++++++– No, a jeśli to jest jeszcze dla was zbyt metaforyczne – przewrócił oczami czworonóg. – Bo ten tutaj chyba nie ogarnął nadmiaru mojej poetyckości, to macie iść na północ. A teraz bywajcie, bo mam jednego wstrętnego kota do dorwania.

***

++++++Wejdźminowi zakręciło się w głowie. Magiczne burze, kłęby dymu i gadające psy obijały mu się w umyśle jak kauczukowe piłeczki. Nic już nie wiedział.
++++++Jeszcze przed chwilą wszystko było dobrze, a teraz uczucie chaosu przytłaczało go, stało się bolesne. Czuł to zwłaszcza na plecach, zupełnie jakby leżał na kamiennym…
++++++Gejralt otworzył oczy. To była wciąż ta sama jaskinia, ale po Pani Wodospadu nie było ani śladu (chociaż przysiągłby, że gdzieś z bocznego korytarza dobiega go zapach palonego papierosa).
++++++– Gejraaalt, i cooo, miałeś jakąąś wiiizjęęę? – usłyszał wołanie Zołmana dobiegające od strony wejścia.
++++++Wejdźmin podniósł się do pozycji siedzącej aby pomasować sobie plecy i poczuł, że coś mu ciąży. Nie musiał sprawdzać, chłód medalionu na piersi znał doskonale.

Wzgórze nie było wysokie, ale rozciągał się z niego widok na większą część wioski. Można było rozróżnić postacie krzątające się przy swoich codziennych sprawach: pasterzy przygotowujących się do wyprowadzenia swoich stad, piekarza noszącego bale do jeszcze nierozpalonego pieca i drobnych pijaczków, którzy, mimo wczesnego ranka zdążyli już odśpiewać niezliczoną ilość różnych wersji tej samej wulgarnej piosenki.
++++++Wejdźmin La Falluz przyglądał się tej krzątaninie w skupieniu, a następnie odwrócił się do swojego konia – Cypki. Zwierzę było jeszcze mokre na skutek ostatniej ulewy. Wejdźmin przejechał delikatnie palcami po futrze na wilgotnej Cypce, a następnie dosiadł jej zwinnym susem. Poruszając miarowo biodrami ruszył galopem w dół zbocza.
++++++Tawerna, wzorem innych tego rodzaju przybytków, niezależnie od pory dnia sprawiała wrażenie zatęchłej piwnicy. Jak na poranek, klientów było sporo. Oprócz kilku dziadków i meneli, przysypiających po kątach, którzy zapewne nie ruszyli się stamtąd od poprzedniego wieczora albo i kilku dni, przy stole siedziało trzech groźnie wyglądających drabów, a w jednym mrocznym zakamarku facet ubrany w skrywający twarz kaptur tłumaczył coś o pierścieniu małemu osobnikowi o bosych, owłosionych stopach. Nikt nikogo nie obsługiwał, bo karczmarz kręcił się między stołami zajęty myciem podłogi szmatą na kiju, a kelnerek nie było. Zapewne nie skończyły jeszcze prywatnych usług, które świadczyły co bardziej zamożnym klientom w znajdujących się na poddaszu pokojach.
++++++Później, na wszelki wypadek, mówiono, że do środka wpadła wtedy banda uzbrojonych żołnierzy. Ten jednak, kto tam był, zobaczyłby jedynie wchodzącego powoli osobnika pokaźnej postury. Był łysy, jego twarz zdobiły złowrogie tatuaże a bicepsy nie czyniły dziwnym zastanawiania się, jak w ogóle zmieścił się w podwójnych wrotach. Oczy miał osobliwe, jakby kocie.
++++++La Falluz zasiadł przy barze i położył na sąsiednim stołku swoją pałę i miecz. Pała wyglądała nawet groźniej niż ostrze. Wykonana z metalu i nabita kolcami, nie pozostawiała wątpliwości co do tego, że mogłaby zmiażdżyć czaszkę nawet przy użyciu niewielkiej siły. A tej ostatniej La Falluzowi nie brakowało.
++++++– Piwo – powiedział wejdźmin, a następnie spokojnie czekał, aż wreszcie wąsaty karczmarz uznał, że większość rzygów i krwi została już na tyle rozmazana po podłodze, że nie rzucała się zbytnio w oczy.

++++++Karczmarz wszedł za ladę i bez słowa nalał mu kufel wyrżnijmijskiego portera. Nie odezwał się. W powietrzu dało się wyczuć napięcie. Kiedy wejdźmin wziął soczystego łyka, rzucił na stół monetę i otarł usta ręką, spojrzeli sobie w oczy.
++++++– Szukam wejdźmina – powiedział La Falluz. – Zwą go Gejralt.
++++++– Panie – powiedział karczmarz takim tonem, jakby mu ulżyło, że obcy w końcu się odezwał. – Gdzie mnie tam spamiętać wszystkich klientów. Może i był tu taki, a może nie…
++++++– Tego byś spamiętał. Chudy taki, włosy srebrne.
++++++– Zlitujcie się. Nawet jeśli tu był, to tutaj przewija się dużo przejezdnych, a co każden to jeszcze dziwniejszy.
++++++– Lepiej pomyśl dobrze, panie karczmarz. Bo drugi raz nie zapytam. A jego dorwę i tak.
++++++Zanim karczmarz zdążył dobrze przemyśleć swoją odpowiedź, ktoś popukał wejdźmina w ramię.
++++++Trzech drabów, którzy wcześniej okupowali jeden z podniszczonych stołów pod ścianą, stało teraz za nim.
++++++– Nie za dużo tych pytań? – powiedział ten największy, który prawie dorównywał posturą La Falluzowi. – Chyba pan do ciebie mówi ośle, że nie widział.
++++++– No właśnie! – dodał ten z rozbieżnym zezem.
++++++Trzeci obserwował wejdźmina z ręką na rękojeści czegoś, co miał wetknięte za pas. Mogła to być zwykła deska z gwoździem, ale mogł to też być sztylet.
++++++La Falluz zmarszczył brwi, nieco zaskoczony, jakby zobaczył, że mucha usiadła mu na zadku, po czym odwrócił się z powrotem do karczmarza.
++++++– Są tu jakieś inne tawerny, gdzie mógł się zatrzymać?
Któryś z drabów pchnął go ręką.
++++++– Jak żeś ogłuchł, to my ci zaraz, kurwa, wbijemy do łba żebyś zrozumiał! – usłyszał za sobą.
++++++– No właśnie! – dodał zezowaty.
++++++Wejdźmin wykonał dwa ruchy. Jeden składał się z półobrotu, podczas którego złapał leżącą na stołku pałę i trafił tego największego tak, że ten tak jakby cały wywrócił się na lewą stronę, i jednocześnie tył naprzód. Drugi ruch zrobił palcami, tworząc znak. Dwóch pozostałych drabów zostało odepchniętych z taką siłą, że jeden wyleciał oknem, a drugi ścianą.
Kiedy opadł kurz, wejdźmin pociągnął kolejny łyk ze swojego kufla.
++++++– Pytałem, kto jeszcze mógł go widzieć – rzekł do pobladłego karczmarza.

***

++++++– Cicho! – syknął Zołman, wyglądając zza ściany drewnianej budki klozetowej przylegającej do kamienicy. – Nie widzę, gdzie jest. Widzisz, gdzie jest? Mlaskier, widzisz, gdzie jest? Mlaskier?
++++++– Zołmanku – powiedział sennie Gejralt, który leżał u jego stóp na ziemi podpierając głowę ręką i żując jakiś patyk. Poeta gdzieś zniknął. – On nas nie zje. Przecież to twoje dziecko. Poza tym, nie spędzimy reszty życia schowani za wychodkiem.
++++++– Mów za siebie. O boże! – Krasnolud zbladł. – Widzę go!
W pewnej odległości, spomiędzy domów wypełzło do rynsztoka niewielkie stworzenie. Miało trudną do określenia ilość nóg, dwa oślizgłe ogony i pyszczek, który na pierwszy rzut oka wyglądał całkiem sympatycznie, ale po uważnym przyjrzeniu się można było odkryć, że jest to pomarszczony otwór pełen nieregularnie rozmieszczonych zębów. Na tym, co prawdopodobnie było głową, z jakiegoś powodu, stwór nosił niewielkich rozmiarów elegancki cylinder.
++++++– Gejralt, jak teraz zaczniemy uciekać, to nas zobaczy? Czy to w ogóle ma oczy?
++++++– Hmm. Oczywiście, że ma – oznajmił Gejralt. – Powtarzam ci, on tylko chce miłości. Dlaczego ty się w ogóle boisz? Sam mi mówiłeś, jak ważne jest, żeby okazywać uczucia swoim dzieciom. Poza tym już i tak nas widzi, bo popatrz, Mlaskier własnie go głaszcze i do nas macha.
Zołman nie musiał patrzeć, żeby wiedzieć, że to była prawda. Rozważył jeszcze kilka rozpaczliwych planów ucieczki, ale, koniec końców, machnął na Gejralta ręką, by ten poszedł za nim. Nawet jemu zdarzały się takie chwile, w których bezpieczniej czuł się z wejdźminem za plecami.
++++++Z bliska stworzenie było o tyle bardziej przerażające, że całe jego ciało pokrywały macki i wypustki, z których wypływał brzydkiego koloru śluz. Na widok krasnoluda najeżyło się i wykręciło „głowę” do góry nogami, po czym wydało z siebie skrzeczący dźwięk, który brzmiał jak nieludzki szept. „Finken tinken kinken pinken globlglgg.”
++++++– Ojej, no nie mogę! – ucieszył się Mlaskier. – Powiedział „tata”!
++++++– Jeeezus maria – zbladł Zołman.
++++++– No, pogłaszcz go. I przytul – pouczył go wejdźmin. – Zobaczysz, że natychmiast poczujesz instynkt tacierzyński.
++++++– Zwariowałeś?
++++++– Zaufaj mi, Zołmanku.
Krasnolud nie był do końca pewien, dlaczego to robi, ale uznał, że mimo lat wpędzania w tarapaty, wejdźmin nie kazałby mu z premedytacją dotykać czegoś, co rzeczywiście odgryzłoby mu głowę. Przełykając ślinę przyklęknął na jedno kolano i drążcymi ramionami, powoli i niechętnie objął stwora.
Ten, na znak radości, zadygotał, oblał go śmierdzącą mazią i oplótł macką, która nagle urosła.
++++++– I jak tam Zołmanku? – powiedział Gejralt. – Czujesz miłość?
++++++– Nie, czuję szambo. I nie mogę się ruszyć. Co właściwie ma się teraz stać?
++++++– Nie wiem. Myślałem, że go pokochasz.
++++++– Gejralt, odczep to ode mnie!
++++++Interwencja wejdźmina nie była konieczna, bo Zołman Junior sam zwolnił uścisk, odpełzł i zagrzebał się do połowy w piasku.
++++++– No i co zrobiłeś? – zmarszczył brwi Mlaskier. – Teraz płacze.
++++++– Czego wy ode mnie chcecie?! – zirytował się ociekający szlamem Zołman. – Zrozumcie, jakiś potwór zgwałcił mnie kiedyś w lesie.
++++++– Zgwałt – wtrącił Gejralt.
++++++– I potem to ze mnie… wyszło. To nie jest dziecko. To jest pasożyt. Jajo potwora, które ten złożył we mnie wykluło się i wylazło to. Po jaką cholerę mam udawać, że jestem jego tatą?! Jak wy w ogóle możecie się tego nie brzydzić? A tamte dzieci, co, nie wiem jakim cudem, się z tym zaprzyjaźniły, mają szczęście, że jeszcze żyją!
++++++– Mylisz się, mój kochany – odparł spokojnie Gejralt. – Zgwałt to bardzo szczególne stworzenie, wcale nie pasożyt. Jego dzieci, nawet jeśli ma je z przedstawicielem innego gatunku, zawierają dokładnie po połowie materiału genetycznego obojga rodziców. Ale w jednym masz rację, nie jesteś jego tatą. Jesteś jego mamą.
++++++– Wiedziałem! – wykrzyknął Mlaskier, który głaskał stwora patrząc nieco z pode łba na krasnoluda. – A ty go nawet nie chcesz przytulać. A jest taki słodziutki i podobny do ciebie…
++++++– Co… – Zołmanowi opadły ręce. – Ale przecież popatrzcie na TO.
Wejdźmin podrapał się po głowie. Coś mu w tej całej sytuacji nie pasowało. Wrócił myślami do zajęć z potworologii i tym, co mówiono tam o Zgwałtach i ich potomstwie. Pamiętał, że z jakiegoś powodu w Wejdźmińskim Bestiariuszu z Misiem na Okładce w dziale o Zgwałtach nie było obrazka przedstawiającego rozmnażanie… a ilustracji o takiej tematyce figurowało tam poza tym niewiarygodnie dużo.
++++++– Już wiem! – krzyknął Gejralt. – Zołmanku, nic dziwnego, że masz trudności z zaakceptowaniem tego tutaj małego Zołmanka jako swojej najukochańszej pociechy!
++++++– Tak? – Krasnolud schował głowę w dłoniach.
++++++– Oczywiście! Bo… dziecko Zgwałta i istoty rozumnej to jedno z najpiękniejszych stworzeń, jakie w ogóle można sobie wyobrazić! I to dosłownie, jakie można sobie wyobrazić! Widzisz, taka istota jest również bardzo rozumna, pewnie jeszcze bardziej od ciebie, ale najważniejsze jest to, że każdy widzi ją na swój własny sposób! Dlatego dla dzieci był przyjacielem, mnie wydaje się po prostu mniejszą i ładniejszą wersją ciebie, Mlaskier to nie wiadomo co w nim widzi, ale jest urocze, a ty od samego początku bałeś się i brzydziłeś, co to będzie, więc teraz aż boję się zapytać, jak on dla ciebie wygląda…

***

++++++Pan Gieniusz wbił ostatni gwóźdź trzymający zawiasy drzwi i poruszał nimi, by sprawdzić, czy działają. Wolał uwinąć się, zanim wróci żona, bo wiadomość, że ich dom stał się celem napaści mogłaby ją tylko niepotrzebnie wystraszyć. Hanna praktycznie nie miała przecież styczności z żadnymi mężczyznami oprócz swojego męża, a co tu dopiero mówić, gdyby dowiedziała się, że taki mięśniak, do tego z taką wielką pałą, przestąpił próg ich domu. Pewnie nie chciałaby tam więcej mieszkać.
++++++To ci heca, pomyślał. Dwóch wejdźminów w jednym tygodniu, będzie co wnukom opowiadać. I obaj weszli przez zamknięte drzwi!
Większych szkód obcy właściwie nie wyrządził, ale sam Gieniusz trochę najadł się strachu, kiedy ten złapał go za fraki i jął wypytywać o tego poprzedniego, i mówiąc coś o karach i wyrokach, i że ktoś musi odpowiedzieć za swoje czyny.
++++++Pan Gieniusz, prawdę mówiąc, dość miał niespodziewanych odwiedzin. Dlatego, kiedy jakiś czas później, siedząc w głównej izbie, usłyszał pukanie, udał, że go nie ma. Listonosz postanowił zatem przyjść kiedy indziej. Zwłaszcza, że nie miał dla Państwa Zwiędlaków żadnych przesyłek.

***

++++++– Jesteś pewien, że to tak działa? – powiedział Zołman unosząc jedną brew.
++++++– Nie – odparł Gejralt. – Zmyśliłem to. Ale to jedyne możliwe wyjaśnienie. A, jak głosi stare, wejdźmińskie porzekadło – jeśli w danej sytuacji odrzuci się to, co niemożliwe, to chodźmy do mnie.
++++++– Po prostu powiedz mi co mam robić. Ale jeśli to nie zadziała, to obiecaj, że zostawimy już to obrzydlistwo w spokoju i zajmiemy się szukaniem twojej córki, która akurat ma tę przewagę nad … tym, że na przykład ma swoją własną twarz, i nie musi zjadać czyjejś.
++++++– Tak właśnie zrobimy – odparł Gejralt, ale w myślach trochę posmutniał, bo, choć wolał się do tego nie przyznawać, sam już nie miał pomysłu na to, gdzie szukać informacji, które doprowadziłyby go do córki. – Przyjrzyj się swojemu synkowi, Zołmanku. I teraz skoncentruj się. Zapomnij o strachu. Porzuć uprzedzenia do bawienia się ze swoimi przyjaciómi pod kołdrą w…
++++++– Gejralt!
++++++– A, tak. Porzuć uprzedzenia do bycia mamą. Zapomnij, że cały czas myślałeś o tym jak to potwór włożył w ciebie jajko. He, he. Po prostu oczyść umysł.
Zołman westchnął i stanął w niewielkiej odległości od, wciąż zagrzebanego po części w piasku, potwora. Postanowił nie myśleć o niczym, tylko patrzeć.
Mijały minuty, ale nic się nie zmieniło. Krasnolud zaklął.
++++++– Dość tego – zwrócił się do wejdźmina. – Wiem, że jest ciężko, i że nie wiemy gdzie szukać, ale zajmowanie się takimi pierdołami też nie pomoże! Gejralt, musimy działać. Jak cię to uszczęśliwi, to patrz, uściskam to coś z całych sił, żebyś może poczuł się zazdrosny, że ja mam swoje własne indywidualne dziecko, jakiekolwiek by ono nie było, a ty swojego nie możesz, bo nawet nie wiesz gdzie jest! Może, to cię ruszy i coś wymyślisz. Wiem, że tak będzie, bo ty zawsze coś wymyślasz!
++++++Zołman, to powiedziawszy, podniósł machającego mackami Juniora i przytulił go, tym razem z całej siły, i choć plecy zlał mu zimny pot, zamknął oczy i dla dobra sprawy pocałował go soczyście w mackę.
Ku swojemu zdumieniu, nie poczuł jednak na ustach glutowatego szlamu. Kiedy otworzył oczy, to, co miał w ramionach nie było potworem.
++++++– O boże… – wypowiedział nie wydając przy tym dźwięku. – Widzicie to?
Gejralt tylko się uśmiechnął.
++++++– Jaki on piękny – wyszeptał Zołman i upadł na kolana, tuląc do siebie to, co dla każdego z nich wyglądało cudnie na swój własny sposób.
++++++Mlaskier zaklaskał i podskoczył, a wejdźmin, choć szczęśliwy, zamyślił się.
Zołman miał rację. Myślał o córce, ale żadne rewelacyjne pomysły, jakieś odkrywcze rozwiązanie nie przyszło mu do głowy. Kopnął kamień. Ten potoczył się po ulicy, ale zanim zdążył bezwładnie dotrzeć do miejsca, w które celował, zatrzymała go jakaś noga.

++++++– Wejdźmin Gejralt! – krzyknął łysy, pokaźnych rozmiarów osobnik o wytatuowanej twarzy.
++++++– Eee… – wydusił z siebie Gejralt. – Nie.
++++++– A więc to ty – powiedział nieznajomy, nie mrugając. – Przysyła mnie Wielka Rada Homo Moher. Niniejszym mam oznajmić ci, że za swoje liczne przewinienia, w tym porzucenie wejdźmińskich mieczy, obcowanie z kobietą a nawet spłodzenie potomka, zostałeś skazany. Czy z własnej woli poddajesz się karze?
++++++– Ale przecież ja dopiero co tam byłem. Wtedy nic nie mówili…
++++++– Proces rozpoczął się już wtedy. Wielka Rada nie ujawnia od razu swoich knowań byle przybłędom i do tego kryminalistom. A poza tym, już po twoim wyjeździe wyszły na jaw kolejne z twoich niegodnych uczynków. Czy poddajesz się karze?
Między nimi stanął krasnolud, który, oddawszy delikatnie Juniora w ręce Mlaskra, trzymał teraz oburącz groźnie swój topór.
++++++– Słuchaj no! – wrzasnął. – To był dla mnie ciężki dzień. A ty właśnie grozisz mojemu przyjacielowi. Jeszcze jeden krok, i ta twoja pała znajdzie się tam, gdzie wejdźmini lubią najbardziej!
Ten drugi nie odpowiedział.
++++++– Zołmanku – westchnął Gejralt. – Dziękuję. Ale nic nie możesz poradzić. Tak musi być. Jestem przecież wejdźminem, no i, w zasadzie, wszystko co mówi jest prawdą…
++++++– Ale Gejralt…
Gejralt tylko pogładził go po włosach i pokręcił przecząco głową.
++++++– Poddaję się – powiedział głośno.
La Falluz skinął powoli. Gejralt odłożył miecze.
++++++Zołman kurczowo zacisnął w rękach topór, ale wiedział, że jeśli jego przyjaciel mówi coś takim tonem, to faktycznie nic nie da się zrobić.

++++++– Wejdźminie Gejralcie, niniejszym wymierzam ci najwyższą karę Akademii Homo Moher za postępowanie niegodne i nielicujące z mianem wejdźmina – oznajmił gromko La Falluz.
Gejralt przytaknął.
++++++Następnie lekko się pochylił.
Ten wielki podszedł do niego i bardzo delikatnie, dwukrotnie dał mu klapsa w pupę.
++++++– A ti! A ti! Niedobry wejdźmin! – powiedział zalotnym głosikiem.
Gejralt zachichotał.
++++++– Hej! Masz obowiązek odpowiedzieć formułą! – skarcił go La Falluz.
++++++– A, faktycznie. Ekhmn, ajć, ajć! Oj jak boli! – poprawił się Gejralt. Następnie wziął z powrotem swoje miecze, przeciągnął się i mrugnął do La Falluza.
++++++Zołman złapał się palcami za nasadę nosa.

++++++– No dobra – rzekł łysy wejdźmin. – Skoro sprawiedliwość została wymierzona, to teraz powiem ci, Gejralt, że w Homo Moher niedobrze się dzieje. Lepiej na razie tam nie wracaj.
++++++– Nie mów, że syfilis.
++++++– Właściwie to tak. Ale nie o to chodzi. Nasza największa wieża runęła. Niektórzy uznają to za złowróżbny znak. Zwłaszcza, że stało się to podczas dziwnej, jakby magicznej burzy. A na domiar złego nie ma kto wszystkich trzymać w ryzach, bo nikt nie wie, gdzie jest Wazelin.
++++++– Jak to, nikt nie wie, gdzie jest Wazelin? Zazwyczaj wtedy jest z tyłu.
++++++– Więc nic o tym nie słyszałeś? Wieści ostatnio powoli się rozchodzą… Mówię ci Gejralt. Coś złego się dzieje.
++++++– To, to ja akurat wiem – mruknął Gejralt.

++++++Kiedy La Falluz, zadowolony z wzorowo wypełnionej wejdźmińskiej misji oddalił się celem spożycia pokaźnej ilości alkoholu, zostali sami. Mlaskier tłumaczył Zołmanowi jak przewijać dziecko, co prowadziło do pewnych nieporozumień, ponieważ oprócz tego, że poeta nie miał o tym zielonego pojęcia, obaj najwyraźniej widzieli go zupełnie inaczej. Obojgu przy tym wydawało się, że dziesięciolatków się nie przewija. Ale nie byli pewni.
++++++Wejdźmin przyglądał im się, mając wrażenie, że gdzieś w jego głowie dzwoni jakaś myśl, która była bardzo ważna, i która nadałaby sensu ostatnim wydarzeniom, ale nie mógł jej uchwycić. „Wieści ostatnio powoli się rozchodzą…”

Szczepan de Peszczan van Czepaszn, zwany też Dźwiedziem z Gór Groźnych, ubrany jedynie w metalowy ochraniacz na genitalia, sięgnął po miecz. Zrobił to powoli, teatralnie, bo wiedział, że obserwuje go pokaźne grono gapiów. Rycerz złapał w końcu oburącz rękojeść oręża i pociągnął ku górze. Broń ani drgnęła, ponieważ do połowy tkwiła w potężnym głazie.
++++++Szczepan uśmiechnął się nerwowo, starając się sprawiać wrażenie, jakby drwił z całej sytuacji, i zatarł ręce. Stanął w nieco szerszym rozkroku i naprężył muskuły, które, poruszając się pod skórą przywodziły na myśl jakieś duże zwierzę pożarte przez węża. Dla lepszego efektu powiódł jeszcze wzrokiem po publiczności, a następnie zakrzyknął bojowo i szarpnął, tym razem wkładając w tę czynności maksimum wysiłku. Jego twarz nabrzmiała czerwienią, a oczy wyszły z orbit.
++++++– Ha grrrrrruuuuuhhhghh – jęczał głośno mocarz, wciąż jednak nie uzyskał najmniejszych efektów swojego popisu.
Puścił rękojeść i sapiąc ciężko, przetarł czoło. Zaczął zastanawiać się, czy może nie powinien spróbować pod innym kątem, albo użyć masła, albo…
++++++– Następny – zaskrzeczał nieprzyjemnie nosowym głosikiem sięgający mu do kolan gnom, który stał na skale tuż obok, i odhaczył coś malutkim ołóweczkiem na trzymanej przez siebie liście.
++++++– Won! – krzyknął rycerz. – Szczepan spróbować jeszcze raz!
Gnom przewrócił oczami.
++++++– Przysługuje jedna próba, a wykorzystał już dwie – wykwiczał. – Następny!
Szczepan nie należał do czempionów cierpliwości. Kiedyś przypadkiem zobaczył mecz szachów. Tak bardzo rozbolał go od tego mózg, że spędził potem dwa miesiące w szpitalu.
++++++– AAAAARRRGHHH – krzyknął rycerz i zasadził zamaszystego kopa prosto w głowę stworka.
Szczepan nie należał do społecznej elity intelektu. Gdyby było inaczej, wiedziałby, że gnomy to najwięksi specjaliści od starożytnych sztuk walki, takich jak Sratate, Dzidzitsut, i Kung-Hłang-Ping-Pong-Kim-Dżong-Chu-J. Wiele z nich sami wynaleźli.
Mały humunkulus, nie ruszając się z miejsca, jednym paluszkiem odbił zbliżającą się w jego stronę stukilową nogę tak, że Szczepan de Peszczan van Czepaszn spadł z ze skały i wylądował w pobliskim lesie. Gnom poprawił swoje okrągłe okulary.
++++++– Następny! – zaskrzeczał.

Z długiej kolejki, która ustawiła się nieopodal odłączył się kolejny ochotnik i wszedłszy na skałę nadaremno próbował uwolnić z niej miecz.
Kolejka liczyła już kilkaset osób. Teraz panowało w niej zamieszanie, ponieważ, jak niosła wieść, rosły wieśniak pobił się z pewnym siłaczem o to, kto pierdnął. Jak się jednak okazało, źródło intensywnego zapachu musiało tkwić gdzieś indziej, ponieważ było już odczuwalne przez większą część oczekujących.
Harmider zamarł, bo nagle rozległ się przeraźliwy dźwięk trąb. Nie minęła chwila, a pomiędzy skałą a ochotnikami pojawił się pokaźny oddział zbrojnych, na czele z perfidnie wyglądającym osobnikiem o dużym nosie. Smród mocno się przy tym nasilił.
++++++– Jam jest król Fjutest, władca tych ziem! – oznajmił osobnik. – No co tak na mnie patrzycie! Klękać przed królem!
Nikt nie ukląkł.
++++++– No to, w każdym razie, ten – kontynuował król. – Szukamy zbiega, który dopuścił się zniewagi na najważniejszej osobie w państwie! Mam sobie z nim do porozmawiania! Osobnik ten jest wejdźminem i podróżuje w towarzystwie krasnoluda i takiej jakby małpki. Jeśli ktoś tutaj widział rzeczonych zbiegów, to ma mi natychmiast o tym… a co tu się właściwie dzieje?
Król spojrzał na pilnującego skały gnoma. Ten westchnął i ostentacyjnie schował ołówek.
++++++– Kolejka jest – wyskrzeczał.
++++++– Nie wydałem zgody na żadną kolejkę! A do czego ta kolejka? Coś tu jest za darmo fajnego? Bo, jakby co, to ja akurat właśnie wczoraj to coś zgubiłem i chciałbym to odzyskać.
++++++– W kolejce musi poczekać – cierpliwie powtórzył gnom. – Do miecza, co spadł z nieba i się tu wbił. Jak go wyciągnie, to dostanie w nagrodę breloczek. Nad resztą legendy jeszcze pracujemy. Przysługuje jedna próba.
Fjutestowi zaświeciły się oczy. Gdyby to on wyjął miecz, to dorobiłoby się później do tego jakąś filozofię, że tylko najwspanialszy i prawowity władca, potężny bohater będący dziewicą o czystym sercu był w stanie to zrobić, a jego władza zyskałaby wręcz mityczny wymiar. Warunkiem było jednak to, że nie uprzedziłby go nikt inny.
++++++– Likwiduję tę kolejkę – oznajmił. – I konfiskuję tę skałę. Brać go!
Dwóch zbrojnych zeskoczyło z koni i ruszyło w stronę mikrego gnoma, zastanawiając się, czy go związać, czy może włożyć do jakiegoś rodzaju klatki dla chomików. Siedem sekund później nie mieli już tego problemu, mieli za to ręce zawiązane na supeł i frunęli z dużą prędkością w bliżej nieokreślonym kierunku.
Król potrzebował chwili, żeby zorientować się, co się stało.
++++++– No, na co czekacie? – wrzasnął na resztę swoich ludzi.
Ci niechętnie ruszyli do przodu, drogę zastąpiło im jednak kilku groźnie wyglądających osobników, którzy wyszli z wciąż stojącej w jednym rzędzie kolejki.
++++++– KOLEJKA jest, kurwa – powiedział ten największy, popychając pierwszego z żołnierzy prowokacyjnie.
Wywiązała się bójka. Gnom łoił niemiłosiernie całe grupy gwardzistów, którzy nacierali na niego chcąc zyskać w oczach króla, a cała reszta biła się na pięści z zastępami poddanych, których coraz więcej włączało się do walki.
++++++– Noooooo, bij, ale nie taak, kretynie, a w ogóle to jestem królem i macie mnie słuchać! – krzyczał Fjutest ze łzami w oczach, ale nikt go nie słuchał.

Po drugiej stronie skały z zagajnika wyłoniło się trzech podróżników. Jeden z nich był kompletnie przemoczony.

++++++– Ty i ten twój magiczny proszek – fuknął ociekający Zołman. – Dzięki niemu będziesz mógł przejść po wodzie! To naukowo potwierdzony sposób! ZAUFAJ MI!
++++++– Ależ Zołmanku, wszyscy wiedzą, że w słonej wodzie wszystko się unosi – powiedział Gejralt obserwując swoje paznokcie. – Myślałem, że jak posolę jezioro…
++++++– Dobra, zamknij się. Możesz mi powiedzieć, po co my tu w ogóle przyszliśmy?
++++++– No cóż, dowiedzieliśmy się z Mlaskrem że jest tu jakaś kolejka. Może dają coś fajnego za darmo?
++++++– Gejralt, a nie mamy czasem dużo ważniejszych rzeczy do roboty?
++++++– Tak, ale i tak nie wiemy już gdzie szukać śladów i informacji. Równie dobrze możemy zacząć tutaj.

Ich uszu dobiegł brzęk stali. Kiedy ucichli, dało się również słyszeć jęki, krzyki i przekleństwa.
– Co to – powiedział Mlaskier, wskazując palcem na widoczne w pewnym oddaleniu sylwetki walczących.
– O cholera – Zołman osłonił od słońca oczy ręką aby lepiej widzieć. – Gejralt, to chyba Fjutest!
Wejdźmin wzruszył ramionami.
++++++– Ee tam, on mi i tak wszystko w końcu wybacza – powiedział. – Ale może faktycznie, nie potrzeba nam teraz jatki. Lepiej chodźmy do jakiejś karczmy i popytajmy o dziwne zjawiska, magię, wejdźmińskie miecze, adresy kelnerów… ale najpierw siku.
Gejralt stanął pod niewysoką skałą, rozpiął rozporek i zaczął pogwizdywać.
++++++– Aaach, jak przyjemnie – powiedział, kiedy skończył. Wtedy zauważył, że na skale nad jego głową siedzi Mlaskier i majta nogami.
++++++– Gejraalt – powiedział poeta. – A tu jest twój miecz.
++++++– Ależ Mlaskierku, przecież widzisz go kilkadziesiąt razy dziennie…
++++++– Ale on jest tak jakby wciśnięty w szczelinę.
++++++– No, to też nic now…
++++++– W tej skale.
++++++– Co?

Gejralt kilkoma zwinnymi ruchami wspiął się na szczyt kamienia. Był stamtąd dobry widok na toczące się okolicy walki, ale sami walczący byli zbyt zajęci okładaniem przeciwników, by zwrócić na nich uwagę. Fjutest najwidoczniej gdzieś zniknął.
– O cholipka – ucieszył się wejdźmin i poklepał Mlaskra po głowie. – Zołmanku! Tu jest mój miecz!
Delikatnie wysunął oręż ze szczeliny. Ten na chwilę zaświecił się na różowo.
Gejralt powąchał rękojeść.
++++++– I w dodatku wiem, gdzie jest drugi! – powiedział. – Chodźcie za mną!

Kilka minut po tym, jak się oddalili, na skałę coś wpełzło. Był to starający się nie rzucać w oczy Fjutest, który postanowił wykorzystać nieuwagę walczących i po kryjomu samemu spróbować uwolnić miecz.

Gdzieś daleko za sobą usłyszeli jak ktoś bardzo głośno woła „Kuuuurrrrwaaaaa!”.
– Wciąż nie mogę uwierzyć – powiedział Zołman podążając przez las za Gejraltem. – Że tak nam się uwaliło! W końcu zaczynasz z powrotem być wejdźminem. Z mieczem i w ogóle! Ale powiedz mi, Gejralt, jakim cudem tak łatwo wyciągnąłeś go z tej skały? Przecież na moje oko, to on był tam całkiem solidnie wbity.
++++++– Hmm – zastanowił się wejdźmin. – Widzicie, wejdźmińskie miecze są dość śliskie, od tych wszystkich błyszczyków i wazeliny, którymi się je naciera, i łatwo je skądkolwiek wyciągnąć. To stwierdzenie jest prawdziwe na wielu różnych poziomach interpretacji. Ale jest pewien haczyk. Taki oręż jest specjalnie zaczarowany za pomocą różnych tajemnych rytuałów opracowanych w Homo Moher, aby można go było bezpiecznie zostawić i na przykład pójść na chwilę na stronę… po coś. Więc jeśli się go w coś wbije, to można go wyjąć wyłącznie ręką, która przed chwilą dotykała pewnej części ciała. Ale której, to jest wejdźmińska tajemnica. Dość powiedzieć, że w ten sposób upewniamy się, że praktycznie zawsze może jej używać każdy wejdźmin. Właściwie, jak o tym pomyślę, to Fjutestowi pewnie też by się udało…
Zołman postanowił po prostu iść dalej w milczeniu. Na szczęście jego myśli na temat własnego życia, przyjaciół, i sensu egzystencji zagłuszał Mlaskier, który szedł nieopodal przygrywając na lutni i śpiewając wesoło piosenkę.
++++++

Raz raz raz
idziemy se przez las
znaleźliśmy miecz
wspnaniały dzisiaj lecz
drugiego jeszcze trza
bo gdy znajdziemy dwa
to mieczami tymi
uratujemy Mimi…

Gejralt uśmiechnął się do niego, bo po raz pierwszy od bardzo dawna faktycznie sytuacja przestała stawać się coraz gorsza. Następnie przekrzyczał poetę, zwracając się na powrót do Zołmana.
++++++– Skoro już się tak dopytujesz, Zołmanku, to powiem ci dlaczego powąchałem rękojeść.
++++++– Ani przez chwilę się nad tym nie zastanawiałem.
++++++– Otóż powąchałem ją, bo ładnie pachnie.
++++++– Ech.
++++++– I wyczułem bardzo charakterystyczny zapach pewnego występującego w tych okolicach stwora, a konkretnie Łechlataczki.
++++++– Jezus Maria, Gejralt, kto wymyśla te…
++++++– Wygląda jak połączenie małży z krzyżówką orła z nietoperzem wielkości niedźwiedzia, który przebrał się za strusia. Ma też specjalne wypustki do łechtania. No taki jakby skórzasty, pomarszczony, ptak, he he, he…
++++++– Gejralt!
++++++– A, tak. No i ta Łechlataczka zazwyczaj lata sobie po lesie i wszystko łechta. Chyba że akurat jest w okresie godowym, wtedy robi się niebezpieczna. No i przypuszczam, że ten, kto miał moje miecze, został przez nią złapany w charakterze obiadu dla małych łechlataczątek. Podczas kiedy go niosła, pewnie ten ktoś się przypadkiem połechtał i upuścił miecz, który wbił się w tamtą skałę. A z drugim zapewne doleciał do gniazda…
++++++– I tam go znajdziemy.
++++++– Właściwie mogłeś powiedzieć tylko to. Ale ten ktoś to pewnie już nie żyje?
++++++– Różnie bywa. Jeśli jest w stanie żyć bez kończyn, głowy i torsu to może będzie się dało go uratować…
++++++– Rozumiem. A skąd wiesz, którędy iść do tego gniazda?
++++++– To proste. Trzeba kierować się w tę stronę, z której rzeczy są najbardziej połechtane.
Krasnolud przypomniał sobie, że już kilka razy postanawiał o nic nigdy nie pytać Gejralta. Ale w głębi duszy uśmiechnął się do siebie, bo miał też wrażenie, że wejdźmin naprawdę wraca do siebie.

Kiedy dotarli do gniazda tropionego przez nich stwora, krasnolud zwymiotował. Samo siedlisko przedstawiało się całkiem zwyczajnie, był to upleciony w niegłębokiej ziemnej jamie krąg z błota, gałęzi i siana. Jego zawartość przypominała jednak stos flaków i kup uklejonych w kule z doczepionymi krzywymi kikutami skrzydeł. Jak wyjaśnił Gejralt, to były małe łechlataczątka, jego zdaniem niesłychanie urocze. Poinstruował tylko towarzyszy, żeby ich nie głaskali, bo z powodu obcego zapachu mama mogłaby ich nie poznać. Zołman postanowił nie podejmować takiego ryzyka w stosunku do przeuroczych stworków, które nieprzerwanie ćwierkały „HGRRĆwwlllBRLlgLLL” i „TRFLUPL TRFLUPL”, a jedno z nich wybeknęło właśnie czaszkę, która potoczyła się mu pod nogi.

Wokół gniazda piętrzyły się strzępki tkanin, kawałki zbroi, i całkiem sporo różnego rodzaju kości, a nawet jeden metalowy ochraniacz na genitalia. Prawdopodbnie gdzieś wśród tego wszystkiego znajdował się wejdźmiński miecz.
Gejralt wyjął ze swojej torby niewielki przyrząd – WykryDyrdywacz Broni. Pociągnął za małą dźwigienkę umiejscowioną na jego boku. Urządzenie zabuczało, wydało z siebie ciche „pip, pip”, po czym magiczny głos przemówił ze środka.
++++++– Czarodzieju! – powiedział. – Bronia, córka karczmarza, idzie właśnie do pracy. Tradycyjnie będzie się przebierać na zapleczu od strony podwórza. W ścianie tegoż zaplecza jest małe okienko przez które wszystko widać, ale możesz też skorzystać z dziurki od klucza w bocznych drzwiach jak ostatnio.
++++++– Hmm… – zastanowił się Gejralt, kiedy WykryDyrdywacz znowu zapipkał i umilkł. – To chyba nam nie pomoże.

Zołman postukał go w ramię.
++++++– Słuchajcie, tak sobie pomyślałem – powiedział rozglądając się powoli. – Czy mama tych tutaj zwierzątek, to… co jak ona jest gdzieś w pobliżu?
++++++– To wykluczone – odparł wejdźmin. – Łechlataczki polują i karmią młode wyłącznie w nocy. Czas od wschodu do zachodu słońca spędzają na łechtaniu. Zresztą, nawet gdyby tu była to, o Jezus Maria uciekajcie szybko bo właśnie nadlatuje!!!

Wnęka wydrążona przez jakieś zwierzę w pniu wiekowego drzewa była spora. Nie na tyle jednak spora, by komfortowo mieścił się w niej krasnolud oraz dwoje ludzi. Na całe szczęście wejdźmin znał doskonale sposoby na zmieszczenie naprawdę dużych rzeczy w naprawdę ciasnych przestrzeniach, mogli więc się tam schować. Z wnętrza obserwowali, jak przedziwny stwór ląduje nieopodal z hukiem i pokracznie przechadza się wokół, co jakiś czas łechtając a to kamień, a to pień sosny, a to tak sobie łechtając w powietrzu. W końcu wyglądało na to, że kreatura zasnęła.
++++++– Niech was nie zmyli to, że tak leży i pochrapuje – powiedział powoli Gejralt. – Ona tak naprawdę… śpi.
++++++– Nie musisz mi tego… Zaraz, co? – spojrzał na niego Zołman, tym okiem, które nie było wciśnięte do połowy w policzek Mlaskra. – Zresztą nie ważne, czuję się tu z wami mocno niekomfortowo. Może się oddalimy, dopóki to brzydkie coś przycina komara, i wrócimy trochę później?

Mimo wspólnego jęku rozczarowania, który cicho wydali jednocześnie wejdźmin i poeta, zgodzili się, że to będzie najlepsze wyjście. Pierwszy z dziupli wygramolił się Mlaskier. Wcale nie zrobiło się tam więcej miejsca. Następnie wyszedł Gejralt, czemu akompaniował odgłos wyjmowania korka z butelki wina.
++++++– Ała – jęknął Zołman, ale zanim zdążył przemyśleć sytuację zauważył, że jako najniższy z ich trójki, nie zdoła samemu dosięgnąć otworu w drzewie tak, żeby wyjść. W tamtą stronę było łatwiej, bo wejdźmin bez słowa po prostu złapał go w biegu i wciągnął do środka. W dodatku w wejściu była uśmiechnięta głowa Mlaskra, który nie mrugał, tylko patrzył.
++++++– Przestań, to jest dziwne, jak się tak gapisz – mruknął krasnolud. – No przestań mówię! I podaj mi rękę!

Głowa Mlaskra zaczęła powoli przesuwać się ku krawędzi otworu aż znikęła. Krasnoluda to nie zdziwiło. Złapał się tylko palcami za nasadę nosa i przeciągle westchnął.
++++++– Zołmanku! – w otworze znowu pojawił się bardzo zadowolony poeta i nachylił się do środka. – Proszę!
++++++– No, chociaż raz można na ciebie KURWA MAĆ!
Mlaskier rzeczywiście podał mu rękę, jednak nie było można nie zauważyć, że nie była to jego ręka. Ta nie była już przyczepiona do swojego pierwotnego właściciela i ewidentnie od czasu rozstania zdążyła już trochę nadgnić.
Kiedy Zołmanowi minęły pierwsze objawy szoku pourazowego, pomogli mu się wydostać. Nie czekali jednak aż przedziwny stwór obudzi się i odleci. Jak się bowiem okazało, ręka, którą znalazł Mlaskier wciąż zaciskała w dłoni coś, na czym widocznie bardzo zależało jej poprzedniemu właścicielowi. Wejdźmiński miecz, mimo okoliczności, pozostawał nieskazitelnie czysty.

Wioska Śmierdź w czasach swojej świetności słynęła ze znakomitych wyrobów garncarskich i istniejącego tam niegdyś domu publicznego dla bezdomnych sierot, dotowanego przez fundusz inwestycyjny pochodzący ze skarbca samego króla Fjutesta, któremu kilka razy zdarzyło się zaszczycić ów przybytek własną obecnością.
++++++Czasy te należały jednak do przeszłości. Kiedy Gejralt wraz z towarzyszami stanęli u jej bram, z niepokojem zauważyli, że bram nie ma, zostały bowiem zamurowane. W tej sytuacji nieoceniony okazał się Mlaskier, który znał wiele ballad o magii, bramach i generalnie różnego rodzaju otworach, a zatem wiedział, że pewne magiczne typy wrót ujawniają się dopiero po wypowiedzeniu na głos specjalnego hasła. Postanowił więc wypróbować wszystkie znane sobie słowa w kolejności alfabetycznej.
++++++– Albert – powiedział poeta któreś już z kolei słowo, i odczekał stosowną chwilę, aby zobaczyć, czy dało to jakieś rezultaty. Kiedy wyglądało na to, że nie, pokręcił głową zmartwiony. – Albinos. Wiecie co, znudziło mi się – Hasło to pewnie więcej niż jedno słowo. Spróbuję powiedzieć wszystkie możliwe kombinacje.
++++++– Mlaskier, Jezus Maria – westchnął przeciągle Zołman.
++++++– Czubek butelki. Pierogi z mięsem i warzywami. Motyla noga. Żółto-zielony dzbanek.
++++++– Mlaskier…
++++++– Patrz – wejdźmin przerwał krasnoludowi gestem, i skinął głową w stronę najwyższej części muru.
++++++Za flanką coś się poruszało.
++++++– Wygląda jak hełm – Zołman zmrużył oczy.
++++++– Mhm – Gejralt podrapał się po głowie.
Wyjął zza pazuchy jeden z gadżetów, które otrzymali wcześniej od czarodzieja Dyrdymała – Dyrdyfon 8000. Urządzenie czyniło głos mówiącego wielokrotnie głośniejszym.
++++++– Dzień dobry. Czy jest ktoś tam na górze? – powiedział do mniejszego końca urządzenia.
++++++– BLEBLEBLEBLE HAHAHAAHAHAHA KUKURYKUUUU!!!!! – wydobyło się z drugiego końca. ++++++Wejdźmin westchnął. Schował urządzenie do kieszeni.
++++++– Haloo! Tam na czubku! Czy pan nas słyszy?! – wydarł się na całe gardło.
Hełm podniósł się niechętnie, ukazując noszącą go głowę. Należała do mężczyzny z wielkimi, zawiniętymi w górę wąsami. Miał opaloną cerę i rozbieżnego zeza.
++++++– Czego tu?! – odkrzyknął nieznajomy irytującym, piskliwym głosem.
++++++– Jesteśmy wędrowcami i mamy do wykonania bardzo ważną misję! – odpowiedział Gejralt. – Szukamy noclegu, jadła i języka do zasięgnięcia!
++++++– Nikogo nie ma w domu! Idźcie sobie!
++++++– Jak to… nikogo nie ma? – skonsternował się Gejralt. – Widzę dymy z kominów!
++++++Strażnik podrapał się po hełmie, zamrugał oczami i zrobił usta w dzióbek.
++++++– Nikogo nie ma! Dymi się bo żona gotuje zupę! – krzyknął, a następnie bardzo powoli z powrotem schował się za cegłami.
++++++Gejralt i Zołman spojrzeli na siebie pytająco, i bez słów zgodzili się poczekać na dalszy rozwój wypadków. Mlaskier próbował otworzyć wrota.
++++++– Drzewo sandałowe. Wisiorek z pętelką. Siedemnaście czternastych kilograma lnu – w tym miejscu zrobił pauzę, gdyż coś mu mówiło, że trafił w dziesiątkę. Mur jednak ani myślał drgnąć. – Ech. Siedemnaście czternastych kilograma snu? Słoik z zakrętką. Pies ogrodowy…
Zza muru znów wychynęła głowa. Wciąż miała na sobie te same wąsy, i właściwie wciąż wyglądała tak samo, z wyjątkiem tego, że tym razem zamiast hełmu na jej czubku widniała kępa złotego siana.
++++++– A wy jeszcze tu?! … Ekhm – głowa odchrząknęła i zmieniła głos na nieco wyższy – A wy jeszcze tu?! Mąż już mówił! Nikogo nie ma! A się dymi bo zupę gotuję!
++++++– A gdzie są wszyscy? – zapytał Gejralt.
Głowa schowała się, by za chwilę wynurzyć się na powrót ubrana w hełm, spod którego wystawało źdźbło siana.
++++++– Ładnie to tak wypytywać bezbronne kobiety?! – krzyknął strażnik. – Żona wszystko mi powiedziała!
++++++– Słuchaj pan! – krzyknął Zołman, który się już zirytował. – Mój kolega jest wejdźminem! I jak zaraz nas nie wpuścisz to on… swoimi mocami rozwali ten wasz murek w drobny mak! I przekonamy się jak jest naprawdę!
++++++Zezowaty strażnik przez chwilę patrzył na nich i na rosnące opodal drzewa.
++++++– Na pewno nie jesteście myszami?! – krzyknął w końcu.
++++++Spojrzeli na siebie. Potem na niego.
++++++– No dobra! Wpuszczam was. Ale niech chociaż jeden zje kawałek sera albo się schowa pod miotłą to już nie będę taki niesamowicie grzeczny!
++++++Mlaskier ucichł. Spojrzeli na cegły wypełniające wnękę, w której kiedyś była brama. Wydawały się teraz nabierać nieznacznie jaśniejszego koloru. Przyroda wokół jakby zamarła. Fuga w murze przestała wydawać się realna. Lada chwila miała się…
++++++– No idziecie?! – strażnik krzyknął na nich z góry. I pokazał palcem na sznurową drabinkę, którą przed chwilą spuścił.
Mlaskra zostawili przed bramą, bo uparł się, że odgarnie prawidłową kombinację słów. Postanowili wrócić po niego, jak załatwią sobie nocleg.
++++++Wąsaty strażnik miał jakiś metr wzrostu i podejrzanie odmawiał odpowiedzi na jakiekolwiek pytania dotyczące tego, gdzie się podziała jego żona, ale co do tego, że nikogo tam nie było najwyraźniej aż tak nie minął się z prawdą.
++++++Wieś milczała jak grób. Wszystkie okiennice były pozamykane, a na głównym placu nie było żywej duszy. Tylko unoszący się gdzieniegdzie z kominów dym i migoczące zza okiennic światła świec pozwalały sądzić, że w kilkudziesięciu chatach i domach kryją się jacyś ludzie.
++++++– Idźcie lepiej od razu do sołtysa – wypiszczał strażnik nerwowo rozglądając się na boki. Robił to nie poruszając głową. – I tak nikt inny was nie wpuści. Powiedz pan żeś jest wejdźmin, to może was nie ustrzelą.
++++++– Ustrzelą? – Zainteresował się Gejralt, ale strażnik nerwowym krokiem oddalił się już w stronę schodków prowadzących do posterunku na szczycie muru obronnego.
++++++– Gejralt, może po prostu poszukajmy innej wioski. – zasugerował Zołman. – Tu się dzieje coś bardzo dziwnego. W ogóle, mur wokół takiej małej wsi? Muszą mieć jakąś paranoję. A bez twoich mocy…
++++++– Spokojnie, Zołmanku, mamy przecież mnóstwo zaczarowanych gadżetów od Dyrdymała. – Co może nam z nimi grozić?

++++++Chatę sołtysa znaleźli bez większych problemów, bo wisiał na niej krzywo wymalowany żółtymi literami szyld głoszący „SŁOTYS WSI ŚMIERDŹ. NIE WCHODZIĆ”. Zapukali. Nikt im nie otworzył, więc Gerjalt pomyślał o swoim Dyrdyfonie, ale szybko potrząsnął głową i zapukał głośniej.
++++++– Panie sołtysie! Jestem wejdźminem! Chcieliśmy noclegu i odpowiedzi na pytanie, czy w tych okolicach nie działo się ostatnio nic dziwnego. Ale to chyba już wiemy!
++++++– Wejdźmin? – odpowiedziały cicho drzwi. – Udowodnij.
++++++– Chwilowo … nie mogę. Ale jeśli powiecie nam co tu się dzieje, to może spróbuję pomóc.
++++++Zanim drzwi zdążyły odpowiedzieć, Gejralt usłyszał za sobą krzyk Zołmana przypominający połączenie bardzo brzydkiego przekleństwa i pisku małej dziewczynki.
++++++Z miejsca przyklęknął przy przyjacielu, który, blady jak ściana, leżał nieruchomo na plecach. Oddychał, co wejdźmin dokładnie sprawdził dotykając mu piersi pod kolczugą, ale nie dawał się obudzić ani spoliczkowaniem, ani klapsem, ani nawet…
++++++– Dobra, was też to bierze – zadudnił zza drzwi głos sołtysa. – Czyli można wam ufać. Ale nie myślcie, że otworzę. Jak żeście wejdźmin, to zróbcie coś z tym.
++++++Gejralt podrapał się po głowie.
– Z tym?
– Twój przyjaciel właśnie padł Tego ofiarą. Od kilku miesięcy dzieją się tu straszne rzeczy. I czasem kogo dopadną. To znaczy, nikomu się jeszcze nic wielkiego nie stało, z wyjątkiem paru omdleń i jednego lekkiego zawału, ale strach blady na wieś padł. Ostatnio w biały dzień chleb prawie odgryzł piekarzowi głowę. No panie wejdźmin, jak żeście tacy dzielni to do roboty!
++++++– Gejralt! – wymamrotał nagle wciąż półprzytomny krasnolud. – Gejralt… załóż na siebie… Gejralt.. dlaczego to jest takie… nie … nie zmieści…
Wejdźmin zmrużył oczy i przyjrzał się przyjacielowi. Kiedy ten w końcu otworzył oczy, przyłożył palec do ust, nie pozwalając mu się odezwać.
++++++– Zołmanku, chyba po raz pierwszy od lat czeka nas prawdziwa wejdźmińska robota. Ale mów cicho, bo najwyraźniej grasuje tu bardzo niebezpieczny potwór.
++++++– Gejralt…? Masz szczęście że to co mi się przed chwilą śniło, że widziałem i zemdlałem… nie, zaraz. Dlaczego ja jestem na ziemi? I jaki potwór? Mamy misję, pamiętasz?
++++++– To może być powiązane z naszą misją. Ten potwór to bardzo rzadki gatunek. Żyje tylko w niewoli, u potężnych czarodziejów, bo tylko oni są w stanie sobie z nim poradzić. Ale tu w okolicy nie ma potężnych czarodziejów. Hmmm. Musiało tędy coś… przejść?
++++++– Dobra, dobra – Zołman oprzytomniał, ale wciąż miał dreszcze. – Ubijmy to lepiej zanim znowu coś mi się stanie. Potem będziemy się zastanawiać. Co to za potwór?
++++++– O ile się nie mylę, Zołmanku, jest to nic innego jak straszliwa Nieduza. Jest zazwyczaj dość nieduża. Gdy spojrzysz jej w oczy, natychmiast zamienia siebie i otoczenie w to, czego boisz się najbardziej. Sama w sobie zazwyczaj nie jest szczególnie groźna, zmienia się w myszy i takie tam. Ale ludzie pod jej wpływem stają się niebezpieczni dla siebie i otoczenia… Zołmanku?
++++++– Rozumiem – rzekł krasnolud zawiązując oczy oderwanym rękawem. – Będę po prostu machał toporem w przypadkowych kierunkach.
++++++– Nieduzę, mój drogi, najlepiej pokonać za pomocą… o cholera.
++++++– Gejralt, co?
++++++– Nic.
++++++– Gejralt!
++++++– No… siedzi ci na głowie. I właśnie spojrzałem jej w oczy.
++++++– Co mam zrobić?
++++++– Nie patrz jej w oczy.
++++++– Przecież mam przepaskę! Jestem bezpieczny?
++++++– Trudno powiedzieć.
++++++– Dlaczego?!
++++++– No bo… jedna z rzeczy których boję się najbardziej jest taka, że spotka cię straszliwa śmierć w męczarniach.
– Ja pierdolę.
Nieduza siedziała na czubku krasnoludowej głowy i świeciła oczami. W tym samym momencie na niebie rozbłysł jakiś punkcik. Spowodowało to spore zamieszanie w, odległych o wiele mil, obserwatoriach Wyrżnijmijskiej akademii nauk, gdyż nikt nie spodziewał się tak dużego meteorytu spadającego na jakieś miejsce w królestwie o tej porze roku. Gejralt przeczuwał, jakie to będzie miejsce.
Z cienia przy chacie sołtysa, przy której wciąż się znajdowali wysunęły się jakieś macki i jęły powoli pełznąć w stronę przerażonego Zołmana, który nie wiadomo skąd kieszenie miał teraz pełne dynamitu. Gdzieś za plecami krasnolud usłyszał ryk tygrysa. Meteor na niebie robił się coraz większy.
++++++– Gejralt! Co się dzieje?! – wrzasnął Zołman. – Zrób coś!
++++++– Nie mogę! – wejdźmin stał jak sparaliżowany. – Nie mogę ciąć mieczem bo siedzi ci na głowie! Zresztą nawet go nie mam. A im bardziej patrzę na te wszystkie straszne rzeczy tym bardziej się boję, że zaraz cię rozszarpią!
++++++– No to wymyśl coś!
Jadowite węże właśnie wchodziły Zołmanowi do nogawek, a ich syczenie zagłuszał świst lecącej w ich kierunku ognistej kuli z nieba. Gejralt intensywnie myślał. Gdyby mógł użyć swoich znaków, to zatrzymałby to szaleństwo, ale w tej sytuacji może najrozsądniej byłoby po prostu czule pożegnać się z towarzyszem, zanim…
++++++Meteor uderzył tuż po tym, jak spomiędzy ryków, świstów i złowrogich pomruków dał się słyszeć jeden, ledwo przebijający się przez hałas głos.
++++++– A co to?
Nie stało się nic. Meteor zniknął. Zniknęły wszystkie tygrysy, węże i demony. Na końcu sama Nieduza, która najwyraźniej nie bardzo rozumiała co się dzieje, zrobiła pop! i nagle przestała istnieć.
++++++Wejdźmin rozglądał się badawczo, a Zołman zsunął z twarzy opaskę. Był blady jak ściana i miał drgawki, ale na jego twarzy gościł wyjątkowo głupawy uśmiech.
++++++– He, he, he – powiedział i położył sobie liść na głowie. Następnie zjadł go i się rozpłakał.
Za nimi stał tam Mlaskier, który miał właśnie opowiedzieć im wszystkie kombinacje słów, którymi nie udało się otworzyć bramy, i jak to w końcu postanowił, że ten mur może być zwykłym murem, i wszedł po drabince, ale widząc reakcję Zołmana szybko poszedł przynieść mu kupkę błota na pocieszenie.
Gejralt zamyślił się i poszedł porozmawiać z sołtysem. Niewiele to dało, bo sam sołtys jak i mieszkańcy, którzy obserwowali wszystko przez dziurki od klucza i szpary w okiennicach, postanowili pozostać zamknięci w domach do końca życia, ale wejdźmin wiedział już na pewno, że w królestwie działo się coś… magicznego. Magicznego w zły sposób.
++++++Kiedy krasnolud doszedł do siebie i napił się wódki, zapytał Gejralta jak właściwie pokonali tę Nieduzę.
++++++– A wiesz, że to samo w sobie jest zagadką … – odparł wejdźmin. – Mlaskierku, powiedz mi, czego ty boisz się najbardziej?
++++++– Hmm – zastanowił się poeta jedząc stokrotkę. – No… najczęściej boję się, że nie ma. Na przykład, że nie ma ciebie, że nie ma Zołmanka, albo śniadanka. Albo że nie ma szyszek…
++++++– No i właśnie w to zmieniła się Nieduza – ucieszył się Gejralt.
Zołman schował tylko twarz w dłoniach. Postanowili, że nie będą przedłużać swojego pobytu we wsi Śmierdź. To nie było szczególnie przyjemne miejsce.
Ruszyli w dalszą drogę. Wieś opuścili przez magiczny mur, do którego hasło podał im sołtys. Brzmiało: „Siedemnaście czternastych kilograma bzu”.